Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Στα ίχνη του Μίδα - Η Ελληνική πυραμίδα στην Μ.Ασία, σχεδόν ίση σε διαστάσεις με του Χέοπος!!


To "xάρισμα" που κάποιος θεός έδωσε στον Μίδα-ό,τι αγγίζει να μετατρέπεται σε χρυσό-αποδείχθηκε κατάρα.Ο βασιλιάς της Φρυγίας δεν μπορούσε ούτε να φάει ούτε να πιει-και,κατα το μύθο,μια βουτιά στον ποταμό Πακτωλό τον απάλλαξε από το μαρτύριο.Η αρχαιότητα βρίθει αναφορών στο μυθικό βασιλιά-Στράβων ,Ηρόδοτος,Αριστοτέλης  και Οβίδιος,που τον διακωμώδησε προσθέτοντας του γαΐδουρινά αυτιά.Εξίσου μυστηριώδες λέγεται πως ήταν κι ιστορική του ύπαρξη.Σφηνοειδής επιγραφές αναφέρονται σ'έναν "Μίτα"από την Μ.Ασία με πιθανότητα να έζησε μεταξύ 717 και 709π.Χ.ο οποίος πρόβαλε αντίσταση στους Ασσυρίους,που ωστόσο δεν ταυτίζεται με τα γνωστά δεδομένα του Μίδα(725-675 π.Χ.).Πολύ πρόσφατες ανασκαφές έφεραν στο φως κομμάτια από έπιπλο που εικάζεται πως είναι το τραπέζι του μυθικού βασιλιά."Το συνθέσαμε από σκόρπια τμήματα μαζί μ΄άλλους συναδέλφους",λέει η Ελίζαμπεθ Σίμπσον από το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια,"έχει περίεργο σχήμα ,είναι φτιαγμένο από ξύλο κέδρου,πυξού και καρυδιάς και η ηλικία του υπολογίζεται στα 2.700 χρόνια".Το αρχαίο τρίποδο αντικείμενο βρέθηκε σε περιοχή της Μ.Ασίας,όπου τον 8ο π.Χ. αιώνα οι Φρύγες είχαν δημιουργήσει ένα βραχύβιο μεγάλο βασίλειο.Η πρωτεύουσα του,το Γόρδιον,έγινε γνωστή από την κατάλυση του ομώνυμου δεσμού από τον Μ.Αλέξανδρο.Απο το 1950,ομάδα Αμερικανών ειδικών διεξήγαγε ερεύνες στην κοιλάδα,που κάποτε κατοικούσαν πολύχρωμα ανάκτορα,κοντά στην οποία εκτείνεται νεκροταφείο-σύνολο λοφίσκων κάτω από τους οποίους αναπαύονται ευγενείς.Στην περιοχή δεσπόζει ο "λόφος του Μίδα","πυραμίδα διαμέτρου 250μ.,ύψους 80μ. και όγκου δύο εκατ.κυβικών μέτρων",όπως λέει φανερά εντυπωσιασμένη η Γερμανίδα ερευνήτρια Άνγια Εκερτ (συγκριτικώς η πυραμίδα του Χέοπα έχει όγκο 2,6 εκατ.κυβικά μέτρων).Κι είναι όντως αξιοπερίεργο πώς οι μυστηριώδεις Φρύγες κατασκεύσαν τέτοιο έργο.Και η ίδια η ταφική καμάρα είναι γεμάτη ερωτήματα.Οταν οι Αμερικανοί ειδικοί εισχώρησαν σ' αυτήν, ανακάλυψαν ορειχάλκινα σκεύη, κοσμήματα, ζωστήρες κι ενδύματα, όπως και υπολείμματα επίπλωσης, μεταξύ των οποίων καρέκλες, ανάκλιντρο κι εννέα τραπέζια. Κοντά σ' αυτά κείτονταν ο σκελετός άνδρα που η ηλικία υπολογίζεται σε 60-65 ετών. Ειδικοί της εγκληματολογίας κατόρθωσαν με την ιδιαίτερη τεχνική τους να του δώσουν μορφή - ενός προσώπου με ρυτίδες και «γεμάτο» κάτω χείλος.
Πρόκειται, όμως, πράγματι για το μυθικό Μίδα; Ο επικεφαλής του εργαστηρίου ραδιενεργού άνθρακα της Ακαδημίας Επιστημών Χαϊδελβέργης, Μπερντ Κρόμερ, εκφράζει αμφιβολίες. Βεβαιώνει πως οι κορμοί των ταφικών τοιχωμάτων υλοτομήθηκαν το διάστημα 744-733 π.Χ. - άρα στο ταφικό μνημείο αναπαύεται κάποιος προκάτοχος του Μίδα.
Από την οπτική των Ελλήνων οι Φρύγες, που μετανάστευσαν περί το 1100 π.Χ. από τα Βαλκάνια προς τη Μ. Ασία, ήταν μακρινοί τους συγγενείς, με συγγενή γραφή και διατηρούσαν τακτική επικοινωνία με τη Δύση. Μάλιστα, η σύζυγος του Μίδα ήταν Ελληνίδα και ο ίδιος δώρισε το θρόνο του στο Μαντείο των Δελφών ως προσφορά στο θεό Απόλλωνα.
Ωστόσο τα «ξαδέλφια» εξ Ανατολών είχαν και μια αύρα δαιμονική. Μεταξύ άλλων, μία φορά το χρόνο διοργάνωναν μια μεγάλη οργιαστική εορτή προς τιμήν της «Μεγάλης Μητέρας» (θεά Κυβέλη), όπου καταρρίπτονταν όλοι οι ηθικοί φραγμοί. Με τον καιρό οι Ελληνες αποδέχθηκαν τα μυστήρια της Κυβέλης, «υιοθετώντας» και το Φρύγα θεό της γονιμότητας, Σαμπάσιο, που χάρις στην ...αγάπη του στο κρασί, ξαναβαφτίστηκε και λατρεύτηκε ως Διόνυσος.
Η ροπή των Φρυγών προς την τρυφηλή ζωή επιβεβαιώνεται κι από άλλα ευρήματα από το «λόφο του Μίδα». Στον τάφο βρέθηκαν πολυάριθμα κομμάτια από σερβίτσιο φαγητού και οι ερευνητές υποθέτουν ότι υπό το φως δαυλών οι πενθούντες συμμετείχαν σε νεκρόδειπνο μέσα στη χωμάτινη ταφική πυραμίδα. Φασματοσκοπικές αναλύσεις των ταφικών ληκύθων αποκάλυψαν πως οι παριστάμενοι στην κηδεία δείπνησαν με κατσικίσιο κρέας αλειμμένο με μέλι, αρνάκι τσιγαρισμένο μαζί με φακές και φινόκιο, ενώ άλατα οίνου και κερί μελισσών στον πάτο δοχείων μαρτυρούν πως η ομήγυρις κατανάλωσε επιπλέον ένα μίγμα από μπίρα, κρασί και υδρόμελι με περιεκτικότητα σε οινόπνευμα περίπου 10%.
Μόνον η ταυτότητα του ενταφιασθέντος παρεμένει ασαφής, καθώς ο ταφικός θάλαμος στερείται παντελώς επιγραφών. Εντύπωση προκαλεί επίσης το γεγονός πως ενώ ο τάφος είναι ξέχειλος από εκπληκτικής ποιότητας ξύλινα αντικείμενα και ακριβά ενδύματα, λείπει εντελώς το υλικό που συνδέθηκε άρρηκτα με το όνομα του μυθικού βασιλιά - ο χρυσός. (Όλγα Κολιάτσου-Ελευθεροτυπία)
Bookmark and Share

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

Αριστοφανικό.........

Σ'ένα απόσμασμα κωμωδίας του Αριστοφάνη,υπάρχει ο εξής διάλογος ανάμεσα σε δύο ακριτόμυθες και φλύαρες γειτόνισσες:-Η Μυρσίνη μού είπε ότι της είπες αυτό που σου είχα πει να μην της πεις. -Τι φλύαρη γυναίκα.Κι όμως εγώ της είχα πει να μην σου πει ότι της το είχα πει. -Αν είναι έτσι,τότε κάνε μου την χάρη να μην πεις ότι σου είπα ότι μου το είπε.....

Bookmark and Share

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Οι αγγλόφωνοι μιλούν ελληνικά χωρις καν να το υποψιάζονται...- Η μητέρα όλων των γλωσσών!

H YΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Κ.ΞΕΝΟΦΩΝ ΖΟΛΩΤΑ 
  Αυτήν την ομιλία την έκανε ο καθηγητής στη συνεύλευση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ουάσινγκτον στις 26/9/1957.Δημοσιεύτηκε την επομένη στους Τάιμς της Νέας Υόρκης,και αναπαράχθηκε την μεθεπόμενη από όλα τα αμερικάνικα μέσα. (Προσοχή!Ότι διαβάσετε παρακάτω δεν είναι "γκρίκλις",αλλά αγγλικά!!!                                                                                                                           
   "I eulogise the archons of the Panethnic Nomismatic Thesayroys and the Ecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms,methods and policies,although there is an episode of the  of cacophony of the Trapeza with HELLAS.

With enthousiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and synthesized.Our critical problems such us the numismatic plethora generate some agony and melancholy.

This phenomenon is characteristic of our epoch.But,to my thesis,we have the dynamism to program therapeutic practices as a prophylaxis from chaos and catastrophe.In parallel,a panethnic unhypocritical economic synergy and charmonization in  a democratic climate is basic.I apologize for my eccentric monologue.I emphasize my eucharisties to you Kyrie,to the eugenic and generous.

American ethnos and  to the organizers and protagonists of this amphictiony and the gastronomic symposia.

www.visaltis.net


Bookmark and Share

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΤΕΡΠΝΗΣ ΣΕΡΡΡΩΝ:ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΔΙΗΓΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΛΟΥΝ ΣΕ ΒΟΗΘΕΙΑ...




Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΤΕΡΠΝΗΣ

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Δυόμιση χιλιόμετρα ννδ της Τερπνής του νομού Σερρών σε μια τοποθεσία που ονομάζεται ‘παλιόκαστρο’ βρίσκεται ένας σημαντικός αρχαιολογικός χώρος. Στο συγκεκριμένο τόπο, όπου έχουν εντοπιστεί οι αρχαιότητες, έχει ερευνηθεί και ανασκαφθεί από την αρχαιολογική υπηρεσία. Ήρθαν στο φως σημαντικά ευρήματα τα οποία φυλάσσονται σήμερα στο αρχαιολογικό Μουσείο Καβάλας.

Έχουν γίνει δύο τομές επάνω σε έναν επιβλητικό λόφο που δεσπόζει της περιοχής. Η ομορφιά του τοπίου είναι μαγευτική. Στους πρόποδες του λοφίσκου ρέει ακατάπαυστα το νερό που κατεβαίνει από τη δυτική δασώδη οροσειρά των Κρουσίων. Μεγάλα πλατάνια καλύπτουν τις δύο όχθες που σχηματίζουν ένα θαυμάσιο πλάτωμα που χρησιμοποιείται από τους ντόπιους στις ανοιξιάτικες εξόδους τους.
Στον επισκέπτη δίνεται η αίσθηση πως βρίσκεται σε ένα σημαντικό μέρος, όπου πρέπει να έχει οπωσδήποτε ένα ιστορικό βάθος.

Όστρακα (κεραμικών) είναι διάσπαρτα σε όλη την περιοχή και στον αρχαιολογικό χώρο του λοφίσκου αλλά και στους γύρω από αυτόν. Γίνεται φανερό πως όλη η περιοχή ήταν κατοικημένη στην αρχαιότητα.

Η άποψη αυτή ενισχύεται και από το χώρο εξόρυξης χρυσού στα χίλια πεντακόσια μέτρα από τον αρχαίο οικισμό. Εκεί θα συναντήσει κανείς λοφίσκους από λίθους (δεκάδες χιλιάδες) που ως φαίνεται έχουν αφαιρεθεί από πάνω τους, σε αρχαίους υψικαμίνους, πολύτιμα μέταλλα.
Τα σημεία του λοφίσκου που ανασκάφθηκαν από την αρχαιολογική υπηρεσία έχουν περιφραχθεί και σκεπαστεί με λαμαρινοκατασκευές. Εντούτοις σε πολλά σημεία οι περιφράξεις έχουν καταστραφεί και η πρόσβαση σε αυτόν δεν είναι απαγορευτική.

Ναός της Αρτέμιδος;

Η έκπληξή μας ήταν όταν είδαμε έναν μαρμάρινο κίονα με ανάγλυφο πρόσωπο ενός παιδιού με δώδεκα σειρές ανάγλυφων γραμμάτων. Δεν είμαστε ειδικοί για να καθορίσουμε τη χρονολογία της επιγραφής. Αλλά δύο στοιχεία τα οποία εντοπίσαμε μας δίδουν την εντύπωση πως πρόκειται για αρχαίο Ναό προς τιμή της Αρτέμιδας.

Ο χώρος είναι σε σχήμα παραλληλεπίπεδου όπου εκατέρωθεν των πλευρών υπάρχουν οι βάσεις για τους κίονες, οι οποίοι βρίσκονται συγκεντρωμένοι έξω από το χώρο. Πρόκειται, λοιπόν, για αρχαίο Ναό
.
Η επιγραφή είναι χαραγμένη, όπως προαναφέραμε, σε μαρμάρινο κίονα. Στην επιγραφή γίνεται αναφορά στην Αρτέμιδα. Χαράχθηκε, προφανώς, για να τιμήσουν τον εικονιζόμενο Τόρκο. Από ότι μπορέσαμε να καταλάβουμε, η επιγραφή έχει ως εξής:

ΚΕ ΤΟΡΚΩ

ΝΟΥΜΕΣΙΣ ΙΜΑΤΥΩ

ΤΟΙΣ ΕΙΔΕΙΟΙΣ ΤΕΚΝΟΙΣ

ΝΟΥΜΕΣΙ- ΛΙΝΤΩ

ΖΩΣΙΝ ΚΕ ΑΡΤΕΜΙΣ

ΑΡΤΕΜΙΣ -- ΜΑΤΕΙΩ

ΤΑΡΟΥΤΙΝΑΣ ΔΙΜΗ—Ε- ΕΙΣ

ΤΟΡΚΟΣ ΑΡΤΕΜΙΣ ΚΙ ΟΥΙΑ

ΑΝΗΡ ΑΥΤΗΣ ΑΝΕΣΤΗΣΕΝ

ΜΑΤΕΙΩ ΕΚΤΩΝ ΕΙΔΙ

ΩΝ ΚΟΠΩΝ ΜΝΕΙΑΣ ΧΑΡΙΝ

Τ.


Τα ονόματα τα οποία είναι χαραγμένα: Τόρκος, Ματύω, Λιντώ, Ματείω, Ταρουτίνα διαπιστώσαμε πως είναι θρακικής προέλευσης.

Σχετική αναφορά για την προέλευση των ονομάτων αυτώνγίνεται στο βιβλίο: Inscriptiones Graecae (Academiae Scientiarum Germanicae Editae) Berolini MCMLXXII.

Επίσης μια μακεδονική επιγραφή με το όνομα Τόρκου φιλοξενείται στη σελίδα 243 του αναφερόμενου βιβλίου:

Κάσσανδρος Τόρκου

Αυτός ζως εαυτώ

και συμβίω αυτού Μα

ντά και τέκνοις Παρα

μόνω και Τόρκω ήρωσι

ανέστησε το μνήμα

έτους ζνς. Λώου λ΄

Το γυναικείο όνομα Ματείω υπάρχει και σε άλλες σχετικές επιγραφές του μακεδονικού χώρου.Η επιγραφή δηλώνει πόσο μεγάλη ήταν η επιρροή των αρχαίων Θρακών στη γενικότερη μακεδονική περιοχή των Σερρών. Από ότι έχει δημοσιεύσει ο Βισάλτης στο ίδιο μέρος βρέθηκε και άλλη επιγραφή. Αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει συσχετισμός των δύο επιγραφών.

Γ.Εχέδωρος 


  Bookmark and Share

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Ευρήματα ελληνικού πολιτισμού στη νήσο Φαϊλάκα του Κουβέιτ!!


Πολύτιμες ψηφίδες για την αποκάλυψη της γνωστής- άγνωστης Ικάρου, της πόλης που ιδρύθηκε με εντολή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο νησί Φαϊλάκα, στον Περσικό Κόλπο και στο σημερινό Κουβέιτ (σε απόσταση 12 έως 16 χλμ. από την ακτή), έφερε στο φως μέσα σε δύο μήνες ελληνική αρχαιολογική αποστολή με επικεφαλής την αρχαιολόγο Αγγελική Κοτταρίδη. Τρία στρέμματα από το οχυρό του νησιού, τμήμα του εντυπωσιακού τείχους- το οποίο είχε πλάτος 2,10 μ. όσο και τα μακεδονικά-, ένα εργαστήρι επεξεργασίας πέτρας, ένα ευρύχωρο δωμάτιο γεμάτο από παστά (κρέας και ψάρια) και νομίσματα, που «χτυπήθηκε» πιθανόν από φωτιά είναι τα σημαντικότερα ευρήματα που έφερε στο φως η ελληνική αποστολή στο νησί που έπεσε θύμα της ιρακινής εισβολής στο Κουβέιτ. «Ζωή» όμως έδωσε η ελληνική αποστολή και στην περίφημη στήλη της Ικάρου- αναθηματική στήλη που αναγράφει σε 43 στίχους την επιστολή που έλαβε ο ντόπιος αξιωματούχος Ανάξαρχος από βασιλιά της δυναστείας των Σελευκιδών με οδηγίες για τη φροντίδα του ναού της Αρτέμιδος. Η στήλη είχε ανακαλυφθεί τη δεκαετία του ΄60 και έσπασε κατά την εισβολή, το 1991, σε επτά κομμάτιαΛαμπρά στοιχεία ελληνικού πολιτισμού δύο και πλέον αιώνων, διαδεδομένα από το Μέγα Αλέξανδρο, έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στη νήσο Φαϊλάκα του Κουβέιτ. Το οχυρό, ο ναός, ο βωμός και οι αρχαιοελληνικές επιγραφές, που αποκαλύφθηκαν στις εσχατιές του ελληνιστικού κόσμου, στη νησίδα στο μυχό του Περσικού Κόλπου, αποτελούν, για τους αρχαιολόγους, ελληνιστικό σύνολο μοναδικό στο είδος τουΤα ευρήματα στη Φαϊλάκα παρουσίασαν σε συνέντευξη Τύπου στο υπουργείο Πολιτισμού, τα μέλη επιστημονικής αποστολής της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, που παρέμειναν στην περιοχή για έξι εβδομάδες και μετά επέστρεψαν στην Ελλάδα Όπως τόνισε η αρχαιολόγος, επικεφαλής της αποστολής, δρ. Αγγελική Κοτταρίδη, "η νησίδα αποτελεί ένα αληθινό αρχαιολογικό πάρκο, όπου μπορεί κανείς σε μικρογραφία να παρακολουθήσει την ιστορική εξέλιξη αυτής της πολυτάραχης περιοχής. Η παρουσία των Ελλήνων, που έφτασαν εδώ με τον Μεγαλέξανδρο, είναι εμφανής για δύο τουλάχιστον αιώνες. Σύμφωνα, μάλιστα, με τις αρχαίες πηγές, ο ίδιος ο Αλέξανδρος έδωσε στο νησί το όνομα Ίκαρος, ενώ οι διάδοχοί του στο αχανές βασίλειο των Σελευκιδών εξακολούθησαν να δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αποικία στο νησί, με τη μεγάλη στρατηγική σημασία, καθώς έλεγχε τη θαλάσσια είσοδο της Μεσοποταμίας"."Το ελληνιστικό οχυρό ήταν μια βάση ελέγχου του θαλάσσιου δρόμου, ένα 'φυλακείο' και είναι προφανές ότι στο σημερινό όνομά του, που δεν σημαίνει τίποτε σε καμιά από τις γλώσσες και διαλέκτους της περιοχής, διατηρείται η ελληνική λέξη, που όριζε το χαρακτήρα της αρχαίας αποικίας και διασώθηκε μέσα από τους αιώνες", επισήμανε η κ. ΚοτταρίδηΌπως ανακοινώθηκε, με τις παλιότερες ανασκαφές από Δανούς, Αμερικανούς και Γάλλους είχε αποκαλυφθεί ο ναός και ολόκληρο το ανατολικό τμήμα του ελληνιστικού οχυρού.Η ελληνική αποστολή προχώρησε στη συστηματική ανασκαφή στο δυτικό τμήμα του χώρου, με αποτέλεσμα την αποκάλυψη του δυτικού σκέλους του τείχους, την ανεύρεση τμήματος εργαστηρίου, στο οποίο, γινόταν, προφανώς, επεξεργασία λίθινων μελών και αναθημάτων, και τέλος, την ανακάλυψη δωματίου ενός ελληνιστικού οικήματος.
Ελληνιστικό πανέρι ... με ψάρια!
Τα ευρήματα δίνουν στοιχεία της ζωής στα ύστερα ελληνιστικά χρόνια (τέλος 2ου , 1ος αι. π.Χ.). Εκτός από άφθονη κεραμική, λείψανα αργαλειών, εργαλεία, κοχύλια κ.λπ., βρέθηκε ένα πιθάρι με αραμαϊκή επιγραφή και κρασοπότηρα μακεδονικού προτύπου. Τους αρχαιολόγους συγκίνησαν τα ίχνη ενός πανεριού γεμάτου με ψάρια (ενός σώθηκαν μόνο τα αγκάθια και το δέρμα με τα λέπια) και τέσσερα καμένα ψάθινα καλάθια.
Παράλληλα με τις εργασίες στο νησί, η ελληνική αποστολή φρόντισε για τη συντήρηση της περίφημης στήλης της Ικάρου, που φέρει μεγάλη ελληνική επιγραφή, η οποία ήταν εκτεθειμένη στο μουσείο του Κουβέιτ και υπέστη σοβαρές ζημιές κατά την εισβολή των Ιρακινών, που κατέστρεψαν το μουσείο και λεηλάτησαν τα εκθέματα.Η αποστολή έγινε σε συνέχεια συμφωνίας, που είχε υπογραφεί το καλοκαίρι του 2007 ανάμεσα στο ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού και την αρμόδια υπηρεσία του Κουβέιτ. Ήταν η πρώτη επίσημη αποστολή της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας στο εξωτερικό και στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.Εκ μέρους των υπηρεσιών του Κουβέιτ μάλιστα, διατυπώθηκε η επιθυμία να ανανεωθεί η συμφωνία συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, ώστε να αναδειχθούν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τα ελληνιστικά λείψανα.
Πηγή:Μ.Καλόπουλος, εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 06/02/08, http://www.kuwait-botschaft.de/tourismus/sehenswertes.html(ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ: pyrron.blogspot.)
Ν.Σάμιος

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

Ο κολοσσός της Ρόδου,και οι εννιακόσιες καμήλες.Πως ο κολλοσός κατέληξε να γίνει χύτρες και μπακίρια....!!



Γράφει ο συγγραφέας Γιώργος Εχέδωρος                                                                                                                                                                                                                                                       Αναφέραμε σε προηγούμενο σημείωμά μας για τον Δημήτριο τον Πολιορκητή που δεν κατόρθωσε να εκπορθήσει τη Ρόδο, αφού ο Διόγνητος με την ευφυΐα του τον ανάγκασε να λύσει την πολιορκία.Οι πολιορκητές έφυγαν. Άφησαν όμως πίσω τους την τεράστια πολιορκητική μηχανή τους. Αυτή τη μηχανή την εκμεταλλεύτηκαν οι Ρόδιοι. Την τεμάχισαν και την πούλησαν ως μέταλλο.
Τότε οι Ρόδιοι, ενθουσιασμένοι για την ελευθερία τους, με τα χρήματα που έλαβαν από το μέταλλο, αποφάσισαν να τιμήσουν τον προστάτη του νησιού, το θεό Ήλιο. Θα κατασκεύαζαν το ομοίωμα ενός άνδρα σε υπερφυσικές διαστάσεις με τη μορφή του ήλιου (ή την ακτινοβολία του ήλιου). Την κατασκευή του ανέλαβε ο Χάρης ο Λίνδιος από τη Ρόδο που ήταν μαθητής του Λύσιππου.
Η κατασκευή του τεράστιου ομοιώματος κράτησε δώδεκα χρόνια. Ήταν έτοιμο το 280 περίπου π.Χ. Στήθηκε στο λιμάνι του νησιού και είχε ύψος τριάντα μέτρα. Ονομάστηκε ‘Κολοσσός της Ρόδου’ και αποτέλεσε ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου.
Τα γόνατα του Κολοσσού δεν άντεξαν σε έναν σεισμό που έγινε το 226 π.Χ. και κατέρρευσε, ισοπεδώνοντας τριάντα οικείες. Αυτό δηλώνει πως το κατασκεύασμα δεν ήταν μέσα στη θάλασσα αλλά στην άκρη του λιμανιού. Έμεινε εκεί σωριασμένο πολλούς αιώνες προξενώντας το θαυμασμό των επισκεπτών του νησιού. Οι Ρωμαίοι δεν το πείραξαν, ούτε οι βυζαντινοί. Χίλια περίπου χρόνια ( 936 για την ακρίβεια) έμεινε σωριασμένο το γιγάντιο είδωλο του θεού ήλιου στο λιμάνι της Ρόδου. Είχε γίνει, πια, ένα μνημείο του νησιού. Ώσπου ήρθε το έτος 654 με τους Αγαρηνούς πειρατές.

Τότε αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν ο Κώνστας Β΄ ο Πωγωνάτος ( ‘μουσάτος’) που βασίλευσε από το 641 έως το 668.

Ας δούμε όμως τι μας λέει ο βυζαντινός συγγραφέας Ζωναράς (1100-1180) για τους Αγαρηνούς το Κώνστα και την τύχη του Κολοσσού. (δες τη φώτο του κειμένου του βυζαντινού συγγραφέα) Πήγε, λοιπόν, ο Κώνστας στο Φοίνικα που ήταν νεώριο της Λυκίας (παράλια Μικράς Ασίας) και ετοίμασε το στόλο του. Δεν είχε καλή τύχη. Ήταν δηλωτικό και το όνειρο που είδε (!) μας λέει ο Ζωναράς. Βάφτηκε με αίμα Ρωμαίων η θάλασσα και στη ναυμαχία υπερίσχυσαν οι Αγαρηνοί: «τοσούτος γέγονε φόνος Ρωμαίων ως εκ του αίματος πορφυρωθήναι την θάλασσαν».
Ο αυτοκράτορας για να γλιτώσει πέταξε τα βασιλικά ρούχα και φόρεσε λαϊκά μπήκε σε ένα τυχαίο πλοίο και διέφυγε. Επί λέξει: «Ο δε βασιλεύς εσθήτα φαύλην ενδύς και εις πλοίον εμβεβηκώς το παρατυχόν μετά τινων ολίγων διέδρα και εις το Βυζάντιον διασέσωστο.»
Τότε οι πειρατές κατέλαβαν το νησί. Η τύχη του σωριασμένου για χίλια χρόνια κολοσσού στην ακτή της Ρόδου έλαχε να έχει τέλος. Τον τεμαχίσανε ο Αγαρηνοί και τον πούλησαν. Σημειώνει μάλιστα πως ο Εβραίος έμπορος που τον πήρε χρησιμοποίησε εννιακόσιες (!) καμήλες. Επί λέξει: «τον χαλκόν Ιουδαίος πριάμενος έμπορος εννακοσίαις καμήλοις λέγεται τούτον μετενεγκείν».
Έτσι, ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, μπήκε στα χυτήρια της εποχής για να γίνει χύτρες και μπακίρια...(ΠΗΓΗ:http:echedoros-a.blogspot.)

Bookmark and Share

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

Τα παράδοξα ανάγλυφα του ναού στην Σαλαμάνκα της Ισπανίας.



Ο καθεδρικός ναός του Ιερώνυμου στην Ισπανία χτίστηκε το 1102,με εντολή του επισκόπου της Σαλαμάνκα. Πρόκειται για έναν εντυπωσιακό ναό με εντυπωσιακά ανάγλυφα αγίων, και μυθικών πλασμάτων, εντός και εκτός του ναού.Το ενδιαφέρον όμως τράβηξαν  κάποια ανάγλυφα που ανακαλύφθηκαν τυχαία,και το ένα αναπαριστά έναν αστροναύτη,και το άλλο έναν δαίμονα που τρώει παγωτό χωνάκι!!.Φυσικά όμως ο αστροναύτης ήταν αυτός που τράβηξε και το περισσότερο ενδιαφέρον,μιας και ήταν αδύνατον ο καλλιτέχνης που το έφτιαξε να είχε δει αστροναύτη το 1102μ.Χ.!!Υπήρξε μια σχετική αναστάτωση και στους υπευθύνους του ναού με το θέμα, άλλα και μια σχετική κίνηση και στο ίντερνετ.Τελικά σύμφωνα με μια άποψη που εξέφράσαν ψυχραιμότεροι, και θέλει τα ανάγλυφα να προστέθηκαν σε πρόσφατη συντήρηση του ναού σαν φάρσα απο τους συντηρητές, φαίνεται περισσότερο πειστική.Αν είναι όντως έτσι οφείλουμε να συγχαρούμε τους συντηρητές για το χιούμορ τους.Φανταστειτε να είχε γίνει κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα...

-Βισάλτης-


Bookmark and Share

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009




Ο Τάλως,και τα άλλα.."ρομπότ" του Ηφαίστου!!



Ήταν τότε που οι θεοί ζευγάρωναν με τις κόρες των ανθρώπων και οι γενιές των ημιθέων βασίλευαν στη γη. Ήταν τότε που το σφυρί του Ηφαίστου χάλκευε τους τρομερούς κεραυνούς του πατέρα των θεών, του Δία, πάνω στο αμόνι του σιδηρουργείου του. Κάποτε το αίμα του προκατόχου και πατέρα του Δία, του Κρόνου, είχε στάξει στα νερά της Κύπρου μετά από τον ακρωτηριασμό του από το γιο του, και από τις σταγόνες αυτές γεννήθηκε η Αφροδίτη, αδερφή και σύζυγος του Ηφαίστου. Το DNA, τότε, των θεών δεν ήταν βεβαρημένο. Η αιμομιξία δεν ήταν αμαρτία. Αυτό το αίμα των θεών, τον ιχώρ, έβαλε ο Ήφαιστος στη φλέβα του γιγάντιου μεταλλικού άνδρα που έφτιαξε στο εργαστήριο του, για να του δώσει ζωή. Ο Τάλως, το ανθρωπόμορφο αυτόματο, δεν ήταν το πρώτο κατασκεύασμα του Ηφαίστου. Ο Όμηρος μας λεει πως είχε φτιάξει χρυσές υπηρέτριες, που μπορούσαν να κινούνται, να μιλούν και να σκέφτονται σαν ανθρώπινα πλάσματα:
“…υπό δ΄ αμφίπολοι ρώοντο άνακτι χρύσειαι, ζωήσι νεήνισσιν εϊκυίαι της εν μεν νοός εστί μετά φρεσίν, εν δε και αυδή και σθένος…….”
Δικά του κατασκευάσματα ήταν και οι τα τρίποδα τραπέζια που βρίσκονταν ολόγυρα στο εργαστήριο του και πηγαινοέρχονταν στις μαζώξεις των θεών για να μεταφέρουν τα φαγητά και τα ποτά.
~ΕΝΑ ΡΟΜΠΟΤ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΝΩΑ

Σκοπός της κατασκευής του Τάλου ήταν ο εφοδιασμός του Μίνωα, ετεροθαλή αδελφού του Ήφαιστου, με ένα γιγάντιο ανθρωπόμορφο άρμα μάχης που τριγυρνώντας την Κρήτη τρεις φορές την ημέρα θα εξόντωνε τα εχθρικά πλοία και τους εισβολείς, τσακίζοντας τους με τα μεταλλικά του άκρα ή ψήνοντάς τους ζωντανούς. Κατά μία άλλη εκδοχή, κατασκευαστής του Τάλου ήταν ο Δαίδαλος, όπου εξορισμένος στην Κρήτη από τον Άρειο πάγο λόγο του φόνου του ανιψιού του Τάλου ή Κάλου, τον κατασκεύασε για τον Μίνωα και τον ονόμασε έτσι από τύψεις. ( Ο Τάλως ή Κάλως είναι ο εφευρέτης του πριονιού, του κεραμικού τροχού και του διαβήτη). Ο Δαίδαλος επίσης κατασκεύασε τον Λαβύρινθο (ΛΑ-ΒΡΙΛ-ΝΘΟΣ), ένα ομοίωμα αγελάδας για την Πασιφάη, γυναίκα του Μίνωα, μικρές ξύλινες κούκλες με αυτόματη κίνηση και μεταλλικά κινούμενα αγάλματα σε ανθρώπινο μέγεθος που φύλαγαν τον Λαβύρινθο (“κινούνταν με υδράργυρο”). Δικές του εφευρέσεις είναι επίσης η σφήνα, ο πέλεκυς και ο γνώμονας.

~Η ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΑ

Για το μέγεθος του Τάλου ο Απολλόδωρος γράφει: “…Ούτως ο Τάλως τρις εκάστης ημέρας την νήσον περιτροχάζων ετήρει….”, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος: “…..τρις περί χαλκείοις Κρήτην ποσί δινεύοντα……”. Η Κρήτη έχει γραμμικό μήκος 254 χιλιόμετρα και περίμετρο 980 χιλιόμετρα. Συνεπώς ο Τάλως στην διάρκεια της ημέρας (12 ώρες ) έκανε 980 Χ 3=2940 χιλιόμετρα μέσα σε 12 ώρες, δηλαδή είχε μέση ωριαία ταχύτητα 245 χλμ/ώρα! Ο Απολλόδωρος, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος και ο Λουκιανός αναφέρουν ότι ο Τάλως ήταν καμωμένος από χαλκό. Πιθανόν ήταν από μπρούτζο (κράμα χαλκού-κασσίτερου) καθώς ο σκέτος χαλκός είναι αρκετά μαλακός. Στοιχεία γι αυτό έχουμε και λόγω του χρώματος του Τάλου που εικονίζετε σε αγγεία ως χρυσοπράσινος, που είναι το χρώμα του μπρούτζου, ενώ ο Απολλώνιος λεει: “…και ήταν φτιαγμένος από το είδος εκείνο του χαλκού και ήταν όλος χάλκινος…..”

~Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΤΑΛΟΥ....

Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος γράφει στα αργοναυτικά του: “ ...και κάτω (από του ποδιού) τον τένοντα και στου αστράγαλου τη μεριά, είχε μια φλέβα με αίμα, που φτενή πέτσα την σκέπαζε, αυτή που χώρισμα ήταν της ζωής και του θανάτου….” Ο Απολλόδωρος λεει: “…είχε μια φλέβα μονάχα από τον αυχένα ως τους αστραγάλους. Στο τέρμα δε, τη φλέβα αυτή καρφί χάλκινο την διαπερνούσε…..”,και ο Ζηνόβιος: “….είχε μια φλέβα αυτός που άρχιζε από τον αυχένα, και στους αστραγάλους έφτανε ως κάτω. Και στο δέρμα πάνω που τη φλέβα σκέπαζε, χάλκινο καρφί ήταν περασμένο…..”. Τι περιείχε αυτή η φλέβα; Απολλόδωρος: “…χύθηκε έξω όλος ο ιχώρ και αυτός πέθανε…”, Απολλώνιος ο Ρόδιος: “…και από μέσα κύλησε ο ιχώρ, όμοιος με αναλυτό μολύβι…”. Όμως σαν λιωμένο μολύβι κυλά ο υδράργυρος. Ο υδράργυρος εξαιτίας του ότι είναι (ως μέταλλο) ρευστός και παραλληλίζετε στην ελεύθερη επιφάνειά του με το οριζόντιο επίπεδο, είναι εξαιρετικά χρήσιμος στην κατασκευή οργάνων προσανατολισμού (πυξίδες, γυροσκόπια), δηλαδή συστημάτων αυτόματης ισορροπίας. Στον άνθρωπο, αισθητήριο όργανο της αντίληψης της θέσης ή της στάσης του σώματος είναι η αιθουσαία μοίρα, η κεντρική μοίρα του εσωτερικού αυτιού. Είναι τυχαίο ότι η φλέβα του Τάλου (η ελεύθερη επιφάνεια του υδραργύρου) ξεκινά όπως και η αιθουσαία μοίρα από το ίδιο σημείο πλάγια από τον αυχένα; Αν ο ιχώρ είναι το περιεχόμενο μιας φλέβας (στήλης) που άρχιζε από τον αυχένα του Τάλου και έφτανε στον αστράγαλό του, τότε, κάτω από τον τένοντα του ποδιού και παράλληλα με την φλέβα υπήρχε και μία δεύτερη φλέβα που είχε μέσα της το “αίμα” και κατάληγε και αυτή στο χάλκινο καρφί (=διπλή βαλβίδα πλήρωσης και κένωσης), τότε ποια η πιθανή σύνθεση αυτού του αίματος; Στα ιατρικά λεξικά η λέξη ιχώρ αναφέρεται ως ένα δύσοσμο και υποπράσινο υγρό που παράγεται κατά την νέκρωση και αποσύνθεση των ιστών. Οι ιδιότητές του θυμίζουν τα γαστρικά υγρά που περιέχουν υδροχλωρικό οξύ. Όμως για την κίνηση ενός γίγαντα ύψους 30 μέτρων με ταχύτητα 245 χλμ/ώρα απαιτείται κάποιο άλλο πιο ισχυρό οξύ για την κατασκευή συσσωρευτών. Την ιδιότητα των δύσοσμων ατμών έχουν οι ατμοί του θειικού οξέως ( H2SO4). Το οξύ αυτό χρησιμοποιείται στην κατασκευή συσσωρευτών. Η τοποθέτηση ενός συσσωρευτή στήλης που αρχίζει από τον αυχένα και καταλήγει στον αστράγαλο είναι εργονομικά σωστή.

~ΕΝΑ ΑΡΧΑΙΟ ΤΕΧΝΗΤΟ ΑΥΤΟΒΟΥΛΟ...

Ο Όμηρος στην Ιλιάδα γράφει για τις χρυσές θεραπαινίδες του Ηφαίστου: “….της εν μεν νοός εστί μετά φρεσί, εν δε και αυδή….” (που είχαν λογική και κρίση και ομιλία). Για την κίνηση ενός τέτοιου κατασκευάσματος απαιτείται η όρθια στάση και η κρίση. Δηλαδή η δημιουργία υπολογιστικών συστημάτων με κρίση, ικανών να διαχειρίζονται τα διάφορα υποσυστήματα του αυτόματου και να τον θέτουν σε κίνηση. Παρόλη την εξέλιξη της σύγχρονης ρομποτικής, και ενώ έχουν κατασκευαστεί σε τέλειο βαθμό τα επιμέρους όργανα, δεν είναι δυνατή ακόμα η όρθια στάση και το βάδισμα ενός σύγχρονου ρομπότ, διότι οι υπολογιστές που τα χειρίζονται δεν έχουν κρίση (ευφυΐα). Ο Απολλόδωρος μας αναφέρει πως κάποιοι χαρακτήριζαν τον Τάλω ως ταύρο διότι είχε ‘κέρατα’. Ίσως αυτά να ήταν κεραίες εκπομπής και λήψης οδηγιών από τον Μίνωα. (κεραία-κέρας..) Ο Τάλως εκτελούσε και χρέη δικαστή περιφερόμενος σε πόλεις και χωριά, φέροντας μαζί του τους νόμους του Μίνωα γραμμένους σε χάλκινες πλάκες. Ήταν πρωτίστως μια πανίσχυρη μηχανή αποτροπής βίας, που μετατρέπονταν σε πολεμική μηχανή όταν αυτό ήταν αναπόφευκτο. Οι Κρήτες σαν λαός ήταν πολύ ειρηνικός. Πουθενά σε όλη την Κρήτη δεν υπάρχει αναπαράσταση πολεμικών μαχών σε αγγεία και τοιχογραφίες. Η παρουσία του γίγαντα Τάλου απέτρεπε τους ναυτικούς να αποβιβαστούν στην Κρήτη. Ο Ορφέας στα αργοναυτικά μας λεει: “….όσες στην Κρήτη έπαθαν συμφορές κι υπέφεραν, το χάλκινο γίγαντα τηρώντας…..”, αναφέρεται βέβαια στον εκ θαύματος γλύτωμα της ‘αργούς’ από τους λίθους του Τάλου. Τα ξένα καράβια δεν διανοούνταν να πλησιάσουν περισσότερο τα κρητικά παράλια από όσο ήταν το βεληνεκές των λίθων που σφεντόνιζε ο Τάλως εναντίων τους. Αν κάνουμε ένα μικρό παραλληλισμό με τη σφυροβολία τότε θα πρέπει ο Τάλως να πετούσε βράχους 126 κιλών από ύψος 33,70 μέτρων! Σε κάποιες αναπαραστάσεις ο τάλως φαίνετε να πετάει άλλοτε λίθους και άλλοτε ήλιους και άστρα…. Τον Τάλω φαίνεται πως τραβούσε και η φωτιά…Ο Σιμωνίδης μας λεει: “έπεφτε στη φωτιά, έκαιγε τους εχθρούς, γελώντας με σαρδόνιο γέλιο…..μες τη φωτιά πηδούσε έτσι που ήταν χάλκινος, πάνω στο στήθος του τους τσάκιζε, ενώ έχασκαν με στόμα ανοιχτό από απορία”. Ο Χρήστος Λάζος υποστηρίζει πως ο Τάλως διέθετε αυτοθέρμανση. Οι Κρητικοί για να τους αναγνωρίσει ο Τάλως και να μην τους περάσει για εισβολείς έκαναν μια χειρονομία προς αυτόν. Ύψωναν το χέρι τους με ανοιχτό το μικρό δάκτυλο και τον δείκτη σχηματίζοντας το κερασφόρο χέρι.
~ΕΤΣΙ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΤΑΛΩΣ.....

Το Τέλος του Τάλου ήρθε με την αποβίβαση των Αργοναυτών στην Κρήτη. Απολλώνιος ο Ρόδιος: “…ο Τάλως ο χαλκόφτιαχτος, πάνω από βράχο ατράνταχτο σφεντόνιζε λιθάρια, όταν εκείνοι σίμωναν στου Δίκταιου τον όρμο, να τους εμποδίσει στη στεριά να δέσουν παλαμάρια….”. Απολλόδωρος: “….λεν κάποιοι πως ο Ποίας αυτός είχε τοξέψει απάνω στον αστράγαλο και έτσι είχε πεθάνει…”. Στόχος του Ποίαντα ήταν το χάλκινο καρφί που υπήρχε στον αστράγαλο και συγκρατούσε τον ιχώρ, το κλειδί δηλαδή της ζωής του Τάλου. Πάντως είναι απίθανο ένα απλό βέλος να μπορέσει να διαπεράσει την θωράκιση του Τάλου και να τον συντρίψει. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος μας λεει σχετικά: “….καθώς βαριά λιθάρια μας σφεντόνιζε εμποδίζοντας μας το ακρωτήριο να σιμώσουμε, σε βράχο μυτερό χτύπησε ο αστράγαλός του”. Η Μήδεια στάθηκε πάνω στο κατάστρωμα της Αργούς “…και συγκεντρώνοντας μες το μυαλό της τις δυνάμεις του κακού, με μάτια εχθρικά του χάλκινου του Τάλου των ματιών μαγνήτισε τις κόγχες και απάνω στην κορύφωση της καταστροφικής της έκστασης, απόλυσε εναντίον του από μέσα τις καταστροφικές σκεπτομορφές, άγρια τρίζοντας τα δόντια μες το παραλήρημα της….”. Κατόπιν ο Τάλως φαίνεται να τρελαίνεται και άρχισε να τρέχει στα βράχια. Ο αστράγαλος του χτύπησε σε κάποιο μυτερό λιθάρι και ο ιχώρ χύθηκε όλος σαν λιωμένο μολύβι.Χωρίς ενέργεια και ισορροπία γκρεμοτσακίστηκε στα βράχια. Το Αιγαίο σκέπασε και αυτόν όπως και τόσους άλλους μύθους…. - (AΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΑ ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ekati-e.blogspot.)

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Μια προφητική και ευφάνταστη (;)ιστορία πριν από 1850 χρόνια!



(Οθόνες,προβολή ολογραμμάτων(!!!)..και γνώση του..ηλεκτρισμού στις περιγραφές του Λουκιανού!!!)                                                                                                                                               Μπορεί ο Ιούλιος Βερν να πήγε «είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα» και να είδε το μυστηριώδη βυθό, μπορεί η ‘προσελήνωση’ των Αμερικανών να έγινε τη δεκαετία του ’60, πριν όμως από αυτά, το 160 μ.Χ. ο Λουκιανός όχι μόνο πήγε στη Σελήνη με το αερό - πλοίο του, αλλά έφθασε μέχρι το διαστημικό οικισμό που είχε το όνομα Λυχνόπολις.
Με μια φαντασία που εκτινάσσεται στα ουράνια, ο συγγραφέας της ύστερης αρχαιότητας, με εξαιρετική δεινότητα στο γραπτό λόγο, μας παρασύρει και μας οδηγεί σε μαγικούς κόσμους του ...διαστήματος.

Η ...εκτόξευση της ‘νηώς’ και η ...προσελήνωση

Αποφάσισε, λέει, το ταξίδι αυτό από ... περιέργεια «ἡ τῆς διανοίας περιεργία». Αλλά και για έναν ακόμη λόγο, να μάθει τι υπάρχει στην άκρη του Ωκεανού και ποιοι άνθρωποι κατοικούν εκεί. Λέει επί λέξει:
«τὸ βούλεσθαι μαθεῖν τί τὸ τέλος ἐστὶν τοῦ ὠκεανοῦ καὶ τίνες οἱ πέραν κατοικοῦντες ἄνθρωποι»
Μετά από ογδόντα μέρες ταξίδι στον άγνωστο ωκεανό έφθασαν σε ένα παράξενο νησί. Εκεί βρήκαν μια τεράστια χάλκινη στήλη που ήταν γραμμένη στα ελληνικά και έλεγε πως μέχρι εκεί είχανε φθάσει ο Ηρακλής και ο Διόνυσος.
(Στο σημείο αυτό υπάρχει ένα ‘παιχνίδισμα’ του συγγραφέα με την ελληνική μυθολογία και με τα υπερατλαντικά ταξίδια των αναφερομένων μυθικών προσώπων, των οποίων οι ιστορίες πολύ συζητούνταν στην εποχή του).
Όταν βγήκαν για αναγνώριση στο νησί βρήκαν κι έναν ποταμό τεράστιο που δεν έτρεχε νερό αλλά κρασί που έβγαινε απευθείας από τις ρίζες των ...αμπελιών. Υπήρχαν και ψάρια που όταν τα έτρωγε κανείς μεθούσε...
Φύγανε από το νησί και όταν βρεθήκανε στο πέλαγος δημιουργήθηκε ξαφνικά τυφώνας που άρπαξε το πλοίο και το σήκωσε τριακόσια στάδια αλλά δεν το άφησε να πέσει πάλι στη θάλασσα. Επτά μέρες και επτά νύκτες βρισκόταν στον αέρα. Την όγδοη μέρα είδαν μια μεγάλη γη στον αέρα σαν ένα νησί λαμπερό που είχε σχήμα σφαίρας με φωτισμό μεγάλο. Προσγειώθηκαν σε αυτή όπου και αποβιβάστηκαν. Διερευνώντας την παράξενη γη διαπίστωσαν πως ήταν κατοικήσιμη και καλλιεργημένη.

Η συνθήκη ήταν γραμμένη με ...ηλεκτρισμό

Ο Λουκιανός μας λέει πως η γη που βρήκαν κατοικούνταν από τερατόμορφα όντα. Ένα είδος από αυτά τους συνέλαβε και τους οδήγησε στο βασιλιά τους που είχε το όνομα Ενδυμίων. Αυτός κατάλαβε πως ήταν ...Έλληνες από τη στολή τους. Απόρησε πως κατάφεραν να ταξιδεύσουν στον ...ουρανό.
Λέει ακριβώς:
«ὁ δὲ θεασάμενος καὶ ἀπὸ τῆς στολῆς εἰκάσας, ῞Ελληνες ἆρα, ἔφη, ὑμεῖς, ὦ ξένοι; Πῶς οὖν ἀφίκεσθε, ἔφη, τοσοῦτον ἀέρα διελθόντες;»

Τους εξήγησε μάλιστα πως ο τόπος που βρίσκονται είναι η σελήνη που βλέπουν από τη γη.
Τότε πληροφορήθηκε πως εκεί, στο διάστημα, κατοικούσαν άλλα όντα αλλά με κοινά γνωρίσματα αυτών της γης. Με κράτη, με διενέξεις και πολέμους. Υπήρχαν οι ‘Σεληνίτες’, και οι Ηλιώτες που είχαν κοινή αποικία τον Εωσφόρο. Είχαν υπογράψει μάλιστα και συνθήκη ειρήνης μεταξύ τους. Τη συνθήκη αυτήν την γράψανε με ηλεκτρισμό και τη στήσανε στο μέσο του αέρα στα σύνορά τους.
«ἐγγράψαι δὲ τὰς συνθήκας στήλῃ ἠλεκτρίνῃ καὶ ἀναστῆσαι ἐν μέσῳ τῷ ἀέρι ἐπὶ τοῖς μεθορίοις»ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ

Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

Zεί και βασιλεύει..!!(Μαζί του και ο Ελληνισμός στην Μέση Ανατολή) )





Ο Πλούταρχος  στο βιβλίο του «Ηθικά περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής» αναφέρει: «οι χώρες που δεν γνώρισαν τον Αλέξανδρον, είναι σαν να μην είδαν το φως του ηλίου».Οι χώρες της Μέσης Ανατολής δεν το ξεχνούν αυτό,και συνεχίζουν να τουν τιμούν και να τον λατρεύουν ακόμη και σήμερα.Συνεχίζει να ζεί στις συνειδήσεις τους,και μαζί του και η Ελλάδα.Ακόμα και στα νομίσματα τους,θα βρει κανείς σήμερα την Ελλάδα.Στο παρακάτω Αφγανικό χαρτονόμισμα των 2 Afghanis του 1939 με Ελληνική επιγραφή,διαβάζουμε σε μεγένθυση " ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΥΚΡΑΤΙΔΟΥ". Ο Ευκρατίδης ο Α΄ ήταν βασιλιάς της Βακτρίας (σημερινό  ορεινό Αφγανιστάν)και της Ινδίας από το 167 π.Χ. μέχρι το 159 π.Χ..που άφησε στη περιοχή  ο Μέγας Αλέξανδρος.Γιατί οι Αφγανοί λοιπόν δεν γράψανε στο χαρτονόμισμά τους στην Σκοπιανή γλώσσα,και γιατί καποιοί συνεχίζουν να αποκαλούν τον Αλέξανδρο σφαγέα;!!   -  (Ευχαριστώ τον κ.Στ.Μανάκο(Η.Π.Α.) για την φωτογραφία του χαρτονομίσματος)

Bookmark and Share

Ο Ναός του Επικούρειου Απόλλωνα στην Ηλεία



 Το Ιερό του Απόλλωνα στην Ηλεία, αλλά και ο Δελφικός Ναός κρύβουν σύμφωνα με τους ερευνητές, κάποια αναπάντεχα μυστικά.
Οι αρχαίοι Ελληνικοί Ναοί δεν ήταν τυχαία αρχιτεκτονήματα.

Σίγουρα, δεν κατασκευάστηκαν μόνο για να στεγάσουν τη αρχαία λατρεία, αλλά και για να αποτυπώσουν την αρμονία του Σύμπαντος. Μέσα τους είναι εγγεγραμμένη η βαθιά γνώση που συνδέει τη Γη με τον Ουράνιο θόλο, τον άνθρωπο με το Άπειρο. Ο Ναός του Επικούρειου Απόλλωνα στις Βάσσες Ηλείας κρατά επίσης, κάποια αναπάντεχα μυστικά βαθιά κρυμμένα.

Κυριολεκτικά βαθιά στα θεμέλια του. Αυτά που οι κλασσικά σκεπτόμενοι επιστήμονες χαρακτήρισαν <<σαθρά>> δίχως να καταλάβουν το <<μυστικό>> που κρύβεται εκεί.
Οι πρώτες περίεργες ενδείξεις προέκυψαν από σχετική έρευνα του αρχαιολόγου Cooper, ο οποίος το 1972 έκανε κάποιες τομές στα θεμέλια του Ναού. Αυτό που ανακάλυψε είναι πως ολόκληρο το οικοδόμημα στηρίζεται πάνω σε μία ασυνήθιστη υπόγεια βάση. Στην ανατολική πλευρά του του Ναού υπάρχει σε βάθος δύο μέτρων, ένα στρώμα προσεκτικά λαξευμένου βράχου, με κλίση προς το Νότο.

Πρόκειται για ένα κεκλιμένο επίπεδο, δηλαδή. Στη νότια πλευρά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί ο Ναός "κάθεται" πάνω σε φερτά υλικά, σε αναρρίμματα και συγκεκριμένα σε ένα στρώμα από κιτρινωπό πηλώδες χώμα και βότσαλα θαλάσσης. Το αποτέλεσμα; Ολόκληρος ο Ναός γλιστράει και περιστρέφεται αργά γύρω από έναν κατακόρυφο άξονα στην Νοτιοανατολική γωνία του.

Για να διευκολυνθεί αυτή η περιστροφή και να αποσβένονται οι κραδασμοί, ολόκληρη η βάση του Ναού είναι κατασκευασμένη από αλλεπάλληλα