visaltis.net

ΕΛ-ΟΙΝΩΝ ΔΡΩΜΕΝΑ!

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ:

-

- -

ΤΟ "ΒΙΣΑΛΤΗΣ" ΣΤΟ E-MAIL ΣΑΣ:

Αναγνώστες:

ΣΤΟΑ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ

ΑΡΧΕΙΟ:

ΒΙΣΑΛΤΙΑΣ ΤΟΠΟΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

YΠΟΣΤΗΡΙΞΗ:

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014
Δρ Νίκος Α. Πουλιανός (Προκαταρκτική, έκτακτη και ανεπίσημη συμμετοχή στο 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο Νεοελληνικών Σπουδών - Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 3-5 Ιουλίου 2008) 

 Σύμφωνα με την «κρατούσα» θεωρία, στο τέλος της 3ης χιλιετίας π.Χ. ανάγονται οι απαρχές της ελληνικής γλώσσας, η οποία καθιερώθηκε αντικαθιστώντας την «προελληνική» πελασγική. Όμως, οι ανθρωπολογικές μελέτες των σύγχρονων ανθρωπολογικών ομάδων, με γνώμονα τη γεωγραφική τους κατανομή (Α. Πουλιανός, 1962 – 2006), δείχνουν ότι ο ελλαδικός χώρος είναι αδιάλειπτα κατοικημένος από τους ίδιους πληθυσμούς, τουλάχιστον από το τέλος της παλαιολιθικής εποχής. Μεταξύ αυτών (βλ. Α. Πουλιανός, 1993), η έντονα ενδογαμική και αυτόχθονα ομάδα των Σαρακατσάνων, οι οποίοι ανέκαθεν ομιλούν μόνο την Ελληνική χωρίς προσμίξεις άλλων λεκτικών τύπων (βλ. Kretscmer, 1907). 

Έτσι, έχουν διατηρήσει για πάνω από 30.000 χρόνια τον ίδιο ανθρωπολογικό τύπο, μαζί βέβαια με τη γλώσσα. Με βάση αυτές τις μελέτες ο Α. Πουλιανός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ελληνική είναι η μητρική γλώσσα της ινδοευρωπαϊκής ομάδας γλωσσών. Η συνεχής εξάλλου κατοίκηση της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής του Αιγαίου επιβεβαιώνεται από ολοένα και περισσότερες ανασκαφικές έρευνες.

Π.χ. στα σπήλαια: Πετραλώνων Χαλκιδικής της Κάτω Παλαιολιθικής (Α. Πουλιανός, 1982), Θεόπετρας Θεσσαλίας της Μέσης Παλαιολιθικής έως και Νεολιθικής (Κυπαρίσση, 2000), Γιούρων Αλοννήσου της Μεσολιθικής έως και Νεολιθικής (Σάμψων, 1998), Κοιλάδας Αργολίδας επίσης της Μεσολιθικής έως και Νεολιθικής εποχής (Jacobsen, 1969) κ.ά. Κατά τη διάρκεια λεξικογράφησης της παλαιολιθικής ορολογίας από τον γράφοντα (Ν. Πουλιανός, 2007), λαμβάνοντας επίσης υπόψη τα ανωτέρω, ορισμένες λέξεις της Ελληνικής έδειξαν να ανήκουν στην εποχή του λίθου.

Ο προκαταρκτικός χαρακτήρας της παρούσας δημοσίευσης δεν επιτρέπει την αναφορά παρά σε τρεις μόνο από αυτές, που είναι: η Οπλή, το Όπλο και το Εργαλείο. Η ετυμολογία της λέξης εργαλείο παραπέμπει στο έργο που παράγεται με τη λείανση ή τα αντικείμενα που μετατρέπονται σε χρηστικά με τη λείανση.
»
Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014
Βεργίνα, οι βασιλικοί τάφοι και άλλες αρχαιότητες.

 Δύο αποσπάσματα από το βιβλίο του καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικου (Εκδοτική Αθηνών 1991).

 Μας έμενε ν’ ανοίξουμε την μαρμάρινη σαρκοφάγο. Όσο κι αν η προσδοκία πως εκεί μέσα υπήρχε το πιο πολύτιμο αντικείμενο δημιουργούσε μέσα μου μιαν ακατανίκητη περιέργεια, ένα αίσθημα συνηθισμένο στον αρχαιολόγο, αλλά και επικίνδυνο, το αίσθημα της επιστημονικής ευθύνης μου επέβαλλε την υπομονή. Όταν πια έκρινα πως είμασταν έτοιμοι για την τελευταία αυτή πράξη, κατέβηκα στον τάφο με τους δύο βoηθούς, τον Δημήτρη Μαθιό και τον επιστάτη της ανασκαφής Κώστα Παυλίδη.

 Προβλέποντας πως το περιεχόμενο της σαρκοφάγου θα ήταν ιδιαίτερα πολύτιμο και θέλοντας να κρατηθεί μυστικό, για λόγους ασφαλείας, έδωσα εντολή να κλειστεί το άνοιγμα της καμάρας. Ξεπερνώντας τις αναπόφευκτες δυσκολίες που μας δημιουργούσαν τα σκορπισμένα στο δάπεδο οργανικά υλικά, κατορθώσαμε σε λίγο να σηκώσουμε το κάλυμμα. Και τότε είδαμε κάτι που ήταν αδύνατο να φανταστώ, γιατί ποτέ ως τότε δεν είχε βρεθεί τέτοιο οστεοδόχο σκεύος: μια ολόχρυση λάρνακα με ένα επιβλητικό αστέρι στο κάλυμμά της.

 Τη βγάλαμε από τη σαρκοφάγο, την αποθέσαμε στο δάπεδο και την ανοίξαμε. Τα μάτια όλων άνοιξαν διάπλατα και η αναπνοή μας είχε κοπεί: ολοκάθαρα τα καμένα οστά, τοποθετημένα σ’ ένα προσεχτικά σχηματισμένο σωρό, κρατώντας ακόμα το χρώμα από την πορφύρα που κάποτε τα τύλιξε· και στη μια γωνία ένα βαρύτιμο χρυσό στεφάνι πιεσμένο τα κάλυπτε.

Κλείσαμε την πολύτιμη λάρνακα, την καλύψαμε προσεχτικά και την αποθέσαμε στην εσωτερική γωνιά του θαλάμου. Νιώθαμε την ανάγκη να βγούμε στο φως να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα.
Όταν βρέθηκα έξω, απομακρύνθηκα κάπως από τους εργάτες της ανασκαφής, τους επισκέπτες, τους αστυνομικούς και στάθηκα μονάχος για μια στιγμή, να συνέλθω από το απίστευτο θέαμα. Όλα έδειχ ναν πως είχαμε βρει ένα βασιλικό τάφο· κι αν η χρονολόγηση που δίναμε στα ευρήματα ήταν σωστή, όπως φαινόταν, τότε… Δεν τολμούσα να το συλλογιστώ.
»
Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014
Επαναδημοσίευση παλαιότερου θέματος,για να μην ξεχνούμε ποιοί οφείλουν σε ποιούς και τι χρωστάνε στην Ελλάδα, οι υποτιθέμενοι <<σύμμαχοι και δανειστές μας>>..©visaltis.net

«Για τους Γερμανούς, όλα τα μνημεία ήταν ουρητήρια και κατά προτίμηση το εσωτερικό του Παρθενώνα».

Έτσι καταλήγει ο… ειδικός τόμος που εξεδόθη το 1946 από το υπουργείο Παιδείας με τίτλο «Ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατευμάτων κατοχής».
Εκεί καταγράφονται αναλυτικότατα οι κλοπές ελληνικών αρχαιοτήτων από τα μουσεία, οι λαθρανασκαφές, οι καταστροφές και οι ζημιές μνημείων από τους ναζί.

Τα γερμανικά, ιταλικά και βουλγαρικά στρατεύματα απεδείχθησαν ορδές «νέων Ελγιν», που κατέκλεψαν ανεκτίμητης αξίας αρχαιότητες. Οι περισσότερες εξ αυτών εστάλησαν στη Γερμανία, στην Αυστρία και σε άλλες χώρες. Κάποιες εξετέθησαν ακόμα και σε μουσεία, ενώ οι πιο πολλές παραμένουν άγνωστο πού βρίσκονται. Ελάχιστες έχουν επιστραφεί στην Ελλάδα.

Ο «Τύπος της Κυριακής » αποκαλύπτει στοιχεία από τρεις εκθέσεις που συντάχθηκαν μεταπολεμικά γι’ αυτή τη λεηλασία. Πρόκειται για την καταγραφή του υπουργείου Παιδείας, την έκδοση του υπουργείου Ανοικοδομήσεως, το 1947, του Κωνσταντίνου Δοξιάδη, με τίτλο «Θυσίες της Ελλάδος, αιτήματα και επανορθώσεις στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», και την έκθεση του
βρετανικού υπουργείου Πολέμου («Works of Art in Greece. Losses and Survivals», War Office).

Τις πλέον λεπτομερείς καταγραφές είχε κάνει το υπουργείο Παιδείας. Από αυτές αποδεικνύεται περίτρανα ότι το Γ’ Ράιχ ήταν «στρατός αρχαιοκαπήλων».
»
Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Ομολογουμένως ήταν μια ευχάριστη έκπληξη η κυκλοφορία του μικρού, νέου βιβλίου (56 σελίδες, εκδόσεις Ερμής) της Ελένης Γλύκατζη –Αρβελέρ, με τίτλο «Εικασίες, Βεργίνα – Αμφίπολη». Στο νέο της πόνημα, η διαπρεπής βυζαντινολόγος, ξεφεύγει από τα γνωστά επιστημονικά της ενδιαφέροντα κι ασχολείται με τον τάφο της Βεργίνας και τον πρόσφατα ανακαλυφθέντα τάφο της Αμφίπολης. 

«Με απασχολούσε από καιρό», γράφει, «η παρουσία της ελεφαντοστέινης κεφαλής του Μεγάλου Αλεξάνδρου στον τάφο του πατέρα του, Φιλίππου», η παρουσία ομοιώματος βασιλεύοντος βασιλέως σε τάφο ανάμεσα σε νεκρούς. Αυτό το παράδοξο έδωσε αφορμή για διαβάσματα, σκέψεις και εικασίες, τις οποίες μοιράστηκε με την αδελφική της φίλη Λένα Σαββίδη, η οποία την ενθάρρυνε να τις δημοσιεύσει. «Δεν είναι συνηθισμένο σοβαροί επιστήμονες, όπως μερικοί θεωρούν την αφεντιά μου, για τα βυζαντινά πράγματα, να μπαίνουν στα χωράφια συναδέλφων τους άλλης ειδικότητας» ομολογεί η γνωστή βυζαντινολόγος.

«Το τολμώ εδώ, έχοντας επίγνωση του παράδοξου του διαβήματός μου, μόνο και μόνο για να παρουσιάσω ένα πρόβλημα που με απασχολεί από καιρό». «Τι εμποδίζει να δεχτούμε ότι στον τάφο του πατέρα του, Φιλίππου, μεταφέρθηκαν - μετά την, πρόσκαιρη ίσως, ταφή του στην Αίγυπτο, τα οστά του Αλέξανδρου;» αναρωτιέται για τον τάφο της Βεργίνας η συγγραφέας, τα οποία, στην εποχή σύγχυσης και δολοπλοκιών που ακολούθησε τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου υποθέτει ότι φυγαδεύτηκαν από την Αίγυπτο και τάφηκαν σε μια σχεδόν ιδιωτική τελετή ταφής στον οικογενειακό τάφο του Φιλίππου Β΄, που κοσμήθηκε στη συνέχεια με τη ζωφόρο που παριστάνει τον Αλέξανδρο. «Στον Κάσσανδρο ανήκει ο τάφος της Αμφίπολης» 

Σε ποιον όμως ανήκει ο τάφος της Αμφίπολης;
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ αναζητεί τον «ένοικο» του ταφικού μνημείου στο περιβάλλον του Κασσάνδρου (358 ή 350-297 π.Χ.), επιγόνου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στρατηγού, προσώπου που είχε ισχύ και ρόλο κεντρικό στον πόλεμο των διαδόχων του Αλεξάνδρου για την εξουσία, που αποδεικνύεται και από την ίδρυση πόλης στην οποία έδωσε το όνομα της συζύγου του και ετεροθαλούς αδελφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκης.
»
Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Ένα μικρό ταξίδι στην υπόγεια Θεσσαλονίκη:Από τις κατακόμβες του Αγ.Ιωάννη και του Αγ.Δημητρίου,μέχρι τον μυστικό υπόγειο ναό του θεού Ώρου στην Διοικητηρίου..!

Μια δεύτερη Θεσσαλονίκη & ένας ολόκληρος υπόγειος κόσμος, από τα Κάστρα μέχρι τον Λευκό Πύργο.

 Τούνελ ,κατακόμβες,σήραγγες,και αρχαία υπόγεια ιερά, συνθέτουν έναν άγνωστο κόσμο που έχει σχεδόν εξαφανιστεί, κυρίως λόγο της άναρχης οικοδόμησης και που επιβιώνει σήμερα  μεταξύ μύθου και πραγματικότητας....


ΔΙΑΡΚΕΙΑ:17:23'

»
Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014
Η μεγαλύτερη ίσως συλλογή φωτογραφιών από την Θεσσαλονίκη μιας άλλης εποχής.



Ναός Αγίας Σοφίας









Κατάστημα στην παλιά αγορά.









»
Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΥΘΟΝ ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΚΥΜΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

΄Ηρχισαν έκτελούμενα τά «έργα» τής ύποθαλασσίας όδού, πρό τής προκυμαίας καί τού λιμένος τής πόλεως Θεσσαλονικέων καί ούδείς έκ τών άρμοδίων τής τοπικής Αύτοδιοικήσεως, τής τοπικής Άρχαιολογικής Ύπηρεσίας, τού Κεντρικού ΄Αρχαιολογικού Συμβουλίου καί τών συμβούλων τών κατασκευαστικών έπιχειρήσεων ένδιεφέρθη νά έξετάση τό δέον γενέσθαι σχετικώς πρός τά κατακείμενα είς τόν βυθόν τού Θερμαϊκού Κόλπου, τής πρό τής προκυμαίας καί τού λιμένος τής πόλεως περιοχής, πολυάριθμα καλλιτεχνήματα(άγάλματα κ.ά.) τών Προγόνων μας Θεσσαλονικέων!...

Τά τοιαύτα ύπολειφθέντα τής καταστροφικής μανίας τών μισελλήνων φαιοφόρων έπιδρομέων τώ 392 έκ τού κάτωθεν τού Κεδρηνού Λόφου έθνικού νεκροταφείου, τά διήρπαξαν καί αύτά καί τά άπέρριψαν έντός τού πρό τής προκυμαίας θαλασσίου χώρουείς τού λιμένος τής πόλεως τού Δημητρίου Καδμίλλου!...

Κατ΄ αύτόν τόν τρόπον έκρινον οί άνοες δούλοι τού ΄Ιεχωβά, κατόπιν διαταγής τού στρατηγού Πετρωνά, πώς θά δημιουργήσουν παράγοντα ...άνασχέσεως τής προσορμίσεως τού στόλου τών τό 904 μ.Ά.Τ.,άπό θαλάσσης έπιδραμόντων κατά τής πόλεως Νορμανδών!!! Ώς έάν άπέλιπον άλλοι όρμοι είς τόν Θερμαϊκόν διά τήν άποβίβασιν άλλοσε τών τοιούτων ληστών!!!

Ούτως διά μίαν είσέτι φοράν οί δυσσεβείς έβραιοχριστιανοί έβεβήλωσαν τά όσια καί τά ίερά τών Μακεδόνων Προγόνων τής Μητροπόλεως τού Μακεδονικού Έλληνισμού...Καί έπέδειξαν τήν χαώδη άπόστασιν, ή όποία τούς χωρίζει άπό τήν ΄Εθνικήν καί τήν Θρησκευτικήν μας Παράδοσιν...
»
Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014


Η Μεγάλη Ελλάδα (Μεγάλη Ελλάς, Magna Graecia) ήταν η επικράτεια των διαφόρων αρχαίων Ελληνικών αποικιών στην Σικελία και νότια Ιταλία.Αποικίες ιδρύθηκαν και στη Κάτω Ιταλία και στη Σικελία.
Αυτές ανήκουν στο δεύτερο αποικισμό.
Στις αποικίες υπήρχαν πολιτικές διαμάχες που βοήθησαν στη γέννηση της ρητορικής, η οποία, κατόπιν, από τους σοφιστέςμεταφέρθηκε στην κυρίως Ελλάδα. Εκτός απ’ αυτήν καλλιεργήθηκαν η φιλοσοφία, τα μαθηματικά και η πολιτική επιστήμη. Οι φιλοσοφικές σχολές του Πυθαγόρα και του Ξενοφάνη του Κολοφωνίου, είχαν πολλούς μαθητές. Ακόμη άνθισαν οι τέχνες, στις οποίες επικράτησε ο δωρικός ρυθμός με τον όγκο και την πολυτέλεια του κολοσσιαίου.

Οι κυριότερες αποικίες της Κάτω Ιταλίας ήταν η Κύμη, η Σύβαρις, ο Κρότων και ο Τάρας. Η Κύμη ήταν η πρώτη αποικία και αντιμετώπισε το διαρκή κίνδυνο των βαρβάρων Τυρρηνών. Αργότερα ήλθε σε επαφή μαζί τους και με τους Λατίνους και τους δίδαξε πολλά. Ο Κρότων, άλλη αποικία, διατήρησε το χαρακτήρα τωνΑχαιών

Έγινε πολύ πλούσια πόλη, αλλά δεν παρασύρθηκε από τη χλιδή. Πολλοί Κροτωνιάτες διακρίθηκαν στους Ολυμπιακούς αγώνες. Ονομαστός Ολυμπιονίκης ήταν ο Μίλων ο Κροτωνιάτης. Άλλη αποικία ήταν οΤάρας. Η εργατικότητα των κατοίκων του τον έκανε πλούσιο και ισχυρό. Ονομαστά ήταν τα υφαντουργεία του.

Αλλά η πλουσιότερη αποικία της Κάτω Ιταλίας ήταν η Σύβαρις. Το έδαφός της ήταν καταπληκτικά γόνιμο και απέκτησε πολύ γρήγορα πλούτο και δύναμη. Δυστυχώς όμως η χλιδή παρέσυρε τους κατοίκους της και πήραν κακό όνομα ανάμεσα στους άλλους Έλληνες. Αργότερα ήρθαν σε ρήξη με τους Κροτωνιάτες, υπέκυψαν, και η πόλη τους πυρπολήθηκε.
»
Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Η αρχαία Βέργη απαντά σαν Βέργη, Βέργα, Βέργον ή Βεργαίον, στους αρχαίους συγγραφείς, στους φορολογικούς καταλόγους της αττικοδηλιακής συμμαχίας, στον κατάλογο των θεωροδόκων του Ασκληπιείου της Επιδαύρου του 360 π.Χ. και σε μια επιγραφή των Φιλίππων του 3ου αιώνα μ.Χ.

 Υπάρχει ασάφεια και αντιφατικότητα των αρχαίων πηγών σχετικά με τη θέση της. Ο Στράβων αναφέρει ότι απέχει από την Αμφίπολη περίπου 200 στάδια (37 χλμ). Ο Στέφανος Βυζάντιος λέει ότι πρόκειται για θρακική πόλη της περιοχής της Αμφίπολης. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος τη θεωρεί πόλη της Οδομαντικής ενώ μερικοί κώδικές του την εντάσσουν στην Βισαλτία. Ο Ψευδο-Σκύμνος αναφέρει ότι βρίσκεται «επί Στρυμόνος κατά μεσόγειον».

ΤΟΥΜΠΑ
 Η Τούμπα είναι ένας πευκόφυτος λόφος δίπλα στον αρχαίο οικισμό της Βέργης. Οι κάτοικοι αναφέρουν ότι υπήρχαν δυο είσοδοι που οδηγούσαν στο εσωτερικό της Τούμπας. Η μια, ορατή μέχρι το 1980, ΝΔ και η άλλη .

Αναφέρονται κάποια περιστατικά για συγκεκριμένους κατοίκους που επιχείρησαν να μπουν στο εσωτερικό της από μια στοά και βρήκαν πόρτα σιδερένια, άλλοι νερό και άλλοι φίδια. Υπάρχει και η παράδοση ότι κάτω από την Τούμπα είναι θαμμένη μια εκκλησία και ότι υπάρχει ένα χρυσό φίδι. Στην εφημερίδα «ΝΙΓΡΙΤΑ» (19-2-1933) γίνεται μνεία της Τούμπας από το δασοκόμο της περιοχής κ. Μιχ. Μπλέτσα.

Συγκεκριμένα στο άρθρο του αναφέρονται τα εξής:
»
Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014
  
 ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ;

  "Αυτά τα γράμματα είναι 4.500 χρόνια πριν του Φοίνικες.Τα σχολικά βιβλία αλλάζουν πολύ δύσκολα τελικά απ' ότι φαίνεται.
Υπάρχει μια μεγάλη δυσκολία αλλαγής,όπως και τα πανεπιστημιακά.Ακόμη και στα Πανεπιστήμια αυτό διδασκόμαστε και ακόμη και τώρα αυτό διδάσκουν.

Για Ινδοευρωπαίους και για Φοίνικες..Συνεχίζουν να μιλάνε γι αυτούς πάλι..Τώρα πότε θα αλλάξουν αυτά,κανείς δεν ξέρει.."
 Αδ.Σαμψών -Αρχαιολόγος

 Ο αρχαιολόγος Αδ. Σάμψων μιλά στον Γιώργο Λεκάκη για την τύχη του ευρήματός του, ενός όστρακου με γραφή του 5500 π.Χ., που βρήκε σε ανασκαφή του στα Γιούρα Β. Σποράδων.
»
Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Γράφει o Γιώργος Λεκάκης /

 Ο ποτάμιος θεός Στρυμών Τι αρχαία σχέση έχει η Παλαιστίνη με την Θράκη;
ΜΕΡΟΣ Α

 Στην αρχαία γεωγραφία, ο Στρυμών ήταν το όριο Μακεδονίας-Θράκης. Ο Στρυμών ήταν ένας ποτάμιος θεός της Θράκης, υιός του Άρεως και της Ηλίκης (ή κλασικά υιός του Ωκεανού και της Τηθύος). Ήταν πατέρας του Ρήσου (τον απέκτησε με μια Μούσα, την Ευτέρπη ή την Καλλιόπη ή την Τερψιχόρη ή την Κλειώ), και της Ευάδνης (την απέκτησε με την Νέαιρα και μετά η θυγατέρα του υπανδρεύθηκε τον Άργο), ενώ απέκτησε και τον Βράγγα (ή Βράγγο), τον Όλυνθο, την Τερείνη, κατ’ άλλους και την Ροδόπη και την Σήτη (αδελφή του Ρήσου) - που ήσαν παιδιά. αγνώστου μητρός.

 Όταν ο Ρήσος εφονεύθη στα τείχη της Τροίας από το χέρι του Διομήδη, για να του αρπάξει τους λαμπρούς ίππους του, ο τραγικός πατέρας Στυρυμών έπεσε μέσα σε ένα ποτάμι, που τότε λεγόταν Παλαιστίνος ποταμός, και πνίγηκε. Κάθε μύθος έχει σπαράγματα αλήθειας. Κι η αλήθεια που μπορούμε εδώ να διακρίνουμε είναι πως όταν ο Στρυμών με τον λαό του κατέλαβε την περιοχή του ποταμού, ανάγκασε τους Παλαιστίνους, που ζούσαν εκεί, να φύγουν και να μετεγκατασταθούν σε μια μακρινή περιοχή, που εξ αυτών ονομάσθηκε Παλαιστίνη - και ευρίσκεται στην Μέση Ανατολή. Οι πρώτοι οικιστές λοιπόν αυτής της περιοχής, ήσαν Μακεδονο-Θράκες.

Οι Παλαιστίνοι ονομάσθηκαν έτσι από τον επώνυμο ήρωα-γενάρχη τους, τον Παλαιστίνο, τον γιο του Ποσειδώνος. Και όλα αυτά συνέβησαν την εποχή των Τρωικών. «Κατά την παλαιά εποχή» μας λένε οι αρχαίοι συγγραφείς, ο Παλαιστίνος ποταμός ελέγετο και Ηιονεύς. Ο Ηιονεύς ήταν υιός του Μάγνητος και της Φυλοδίκης - κάτι που σημαίνει και εγκατάσταση Μαγνήτων στην περιοχή. Αυτός έκτισε πόλη που έφερε το όνομά του (Ηιών) στην Ηδωνίδα χώρα, στις εκβολές του ποταμού, που έγινε επίνειον της Αμφιπόλεως.

Πολλές οι μετακινήσεις ελληνικών λαών στην περιοχή. Από εκεί ξέρουμε ότι έφυγαν και οι Βιθυνοί, παλαιότατοι Θράκες κάτοικοι του Στρυμόνος, και κατέληξαν σε μια περιοχή της Μ. Ασίας, που εξ αυτών ονομάσθηκε Βιθυνία. Όσο για τον τραγικό πατέρα, Στρυμόνα, ο άλλος υιός του, ο Όλυν­θος απέθανε κατά την διάρκεια ενός κυνηγίου, όταν ηθέλη­σε ν’ αντιμετώπισει κάποιον λέοντα, απ’ τους πολλούς που ζούσαν τότε στην Χαλκιδική. Ο τρίτος αδελφός, ο Βράγγας, αφού θρήνησε πολύ για την συμφορά που ηύρε τον Όλυνθο, τον έθαψε στον τόπο όπου απέθανε. Και όταν έφθα­σε στην Σιθωνία έκτισε μεγάλη πόλη, που της έδωσε το όνομα του αδελφού του.
»
Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Το Γκόμπεκλι Τεπέ (Göbekli Tepe) είναι αρχαιολογικός τόπος στην σημερινή Τουρκία ο οποίος βρίσκεται ακόμα υπό ανασκαφή. Το Γκόμπεκλι Τεπέ είναι μια τοποθεσία της Τουρκίας κοντά στα σύνορα με την Συρία και απέχει 15 χιλιόμετρα από την πόλη Ούρφα .
 Σε αυτή την περιοχή έχουν βρεθεί προϊστορικοί ναοί της νεολιθικής εποχής που έχουν χρονολογηθεί γύρω στο 11.500 π.Χ. και είναι οι αρχαιότεροι στον κόσμο. Πιστεύεται ότι κατασκευάστηκαν από κυνηγούς-συλλέκτες .

Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1964 από την Αμερικανό αρχαιολόγο Πήτερ Μπένεκτιτ ο οποίος προσδιόρισε μόνο ότι στην περιοχή υπήρχε δραστηριότητα την νεολιθική εποχή. Το 1994 τις ανασκαφές συνέχισαν Τούρκοι αρχαιολόγοι του Γερμανικού αρχαιολογικού ινστιτούτου υπό την διεύθυνση του αρχαιολόγου Κλάους Σμιθ του Πανεπιστήμιου της Χαϊδελβέργης. Μέχρι τότε τον λόφο χρησιμοποιούσαν γεωργοί καλλιεργώντας τον και συχνά μετακινούσαν μεγάλες πέτρες σε αρμακάδες.

Οι πρώτες έρευνες των αρχαιολόγων έδειξαν ότι δεν πρόκειται για φυσικό λόφο και αργότερα ανακάλυψαν τους πρώτους μεγάλιθους σε σχήμα Τ.

 Ο αρχαιολογικός χώρος.
Ανακαλύφθηκαν στρώματα πολλών χιλιετιών δραστηριότητας . Οι ερευνητές πιστεύουν ότι ο χώρος χρησιμοποιούνταν για τελετές γονιμότητας και πιστεύουν οι μεγάλιθοι στο κέντρο των κύκλων συμβολίζουν την γυναίκα.

Το αρχαιότερο στρώμα πιστεύεται ότι ίσως φτάνει και στην Μεσολιθική εποχή και περιλαμβάνει μεγάλιθους σε κυκλικό σχήμα , τον χώρο περιβάλει χτιστός πέτρινος τοίχος. Το δεύτερο στρώμα χρονολογείται στην προ-Β Κεραμική Νεολιθική απεκάλυψε πολλά παρακείμενα ορθογώνια δωμάτια . Το πιο πρόσφατο στρώμα αποτελείται από ιζήματα, ως το αποτέλεσμα της διάβρωσης και της γεωργικής δραστηριότητας.

 Οι ναοί έχουνε μεγάλες διαστάσεις , ενώ η ύπαρξη πολλών μεγάλιθων δίπλα δίπλα δείχνει την ύπαρξη πολλών ιερών. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Κλάους Σμιθ , ο οποίος κάνει κάποιες μυθολογικές εικασίες, πιστεύει ότι οι μεγάλιθοι με το σχήμα Τ ίσως συμβόλιζαν μυθικά πλάσματα, ίσως προγόνων, ή και και θεούς. Πιστεύει ότι ίσως συγχέονται με την μυθολογία των αρχαίων Σουμερίων που πίστευαν ότι στο ιερό βουνό Du-Ku κατοικούσαν οι θεότητες Annuna, πολύ αρχαίοι θεοί χωρίς επιμέρους ονόματα.

Είναι επίσης εμφανές ότι το ζώο και άλλες εικόνες είναι ειρηνικού χαρακτήρα και δεν παρέχουν ενδείξεις οργανωμένης βίας.

 Αρχιτεκτονική
Οι ναοί περιλαμβάνουν μεγάλιθους σε κυκλικό σχήμα οι οποίοι δεν ξεπερνούν τα 30 μέτρα, οι πέτρινοι στύλοι έχουν σχήμα Τ και επάνω τους έχουν χαραχθεί ανάγλυφες μορφές ζώων όπως αλεπούδες σκορπιοί φίδια κ.α., στο κέντρο κάθε κύκλου υπάρχουν δύο μεγάλιθοι.

Οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από ακατέργαστη ξηρή πέτρα ενώ το δάπεδο από ασβεστολιθικές πέτρες. Πολύ κοντά στον χώρο βρέθηκε και το λατομείο εξόρυξης των μεγάλιθων, εκεί έχουν βρεθεί μισοτελειωμένοι μεγάλιθοι. Στο χώρο βρέθηκαν εργαλεία από γυαλί και οστά ζώων . Παρόλα αυτά απόδειξη κατοικιών και οικισμού δεν υπάρχει , καθώς δεν έχουν βρεθεί καθόλου ίχνη οικόσιτων φυτών και ζώων, και η ερμηνεία που έχει δοθεί στα κτίρια είναι ότι ήταν ναοί.



 Χρονολογικό πλαίσιο
 Όλες οι δηλώσεις σχετικά με τον αρχαιολογικό χώρο πρέπει να θεωρηθούν προκαταρκτικές, αφού μόνο το 1,5% του χώρου της συνολικής έκτασης έχουν ανασκαφεί μέχρι σήμερα (2008). Οι ανασκαφές έφεραν στο φως μέχρι σήμερα πολύ λίγα στοιχεία για οικιστική χρήση. Μέσω της μεθόδου χρονολόγησης με άνθρακα 14, το τέλος του στρώματος ΙΙΙ θα μπορούσε να προσδιορίζεται περίπου στο 9000 π.Χ. . Το στρώμα Ι εκτιμάται στο 11.000 π.Χ. ή και νωρίτερα.

Το II στρώμα χρονολογείται περίπου στο 8.000 π.Χ.. Έτσι, το σύμπλεγμα δημιουργήθηκε, πριν τη λεγόμενη Νεολιθική επανάσταση, δηλαδή την αρχή της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, η οποία θεωρείται ότι άρχισε μετά το 9000 π.Χ..

 Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι χρησιμοποιήθηκαν μέχρι και 500 άτομα για εξάγουν τους μεγάλιθους (κάποιοι από αυτούς ζυγίζουν και 50 τόνους) από τα γύρω λατομεία και να τους μεταφέρουν σε απόσταση 100 έως 500 μέτρα . Στις αρχές της 8ης χιλιετίας η περιοχή έχασε την σημασία της και με την πάροδο του χρόνου ξεχάστηκε. Άγνωστο παραμένει ο λόγος που έγινε η σκόπιμη κάλυψη όλου του χώρου με 300 έως 500 κυβικά χώμα.


 Βιβλιογραφία: 
  • Badisches Landesmuseum Karlsruhe (ed.): Vor 12.000 Jahren in Anatolien. Die ältesten Monumente der Menschheit. Begleitbuch zur Ausstellung im Badischen Landesmuseum vom 20. Januar bis zum 17. Juni 2007. Theiss, Stuttgart 2007, ISBN 978-3-8062-2072-8
    • DVD-ROM: MediaCultura (Hrsg.): Vor 12.000 Jahren in Anatolien. Die ältesten Monumente der Menschheit. Theiss, Stuttgart 2007, ISBN 978-3-8062-2090-2
  • David Lewis-Williams and David Pearce, "An Accidental revolution? Early Neolithic religion and economic change", Minerva, 17 #4 (July/August, 2006), pp. 29-31.
  • Klaus-Dieter Linsmeier and Klaus Schmidt: Ein anatolisches Stonehenge. In: Moderne Archäologie. Spektrum-der-Wissenschaft-Verlag, Heidelberg 2003, S. 10-15, ISBN 3-936278-35-0
  • K. Pustovoytov, Weathering rinds at exposed surfaces of limestone at Göbekli Tepe. Neo-lithics 2000, 24-26 (14C-Dates).
  • K. Schmidt, Göbekli Tepe and the rock art of the Near East, TÜBA-AR 3 (2000) 1-14.
  • Klaus Schmidt: Sie bauten die ersten Tempel. Das rätselhafte Heiligtum der Steinzeitjäger. München 2006, ISBN 3-406-53500-3
  • Klaus Schmidt: Göbekli Tepe, Southeastern Turkey. A preliminary Report on the 1995–1999 Excavations. In: Palèorient CNRS Ed., Paris 26.2001,1, 45–54, ISSN|0513-9345
  • Klaus Schmidt: Frühneolithische Tempel. Ein Forschungsbericht zum präkeramischen Neolithikum Obermesopotamiens. In: Mitteilungen der deutschen Orient-Gesellschaft 130, Berlin 1998, 17–49, ISSN|0342-118X
  • K. Pustovoytov: Weathering rinds at exposed surfaces of limestone at Göbekli Tepe. In: Neo-lithics. Ex Oriente, Berlin 2000, 24–26 (14C-Dates)
  • J. E. Walkowitz: Quantensprünge der Archäologie. In: Varia neolithica IV. Beier und Beran, Langenweissbach 2006, ISBN 3-937517-43-X
  • Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

©www.visaltis.net - Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.
»
Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Eπισκεφθήκαμε και εξερευνήσαμε 2 στοές ανατολικά στους πρόποδες του Υμηττού.

Η μία στοά είναι σε μικρή απόσταση από το Προσήλιο Παιανίας και η δεύτερη στην ρεματιά της Ντούκας όπου εκεί υπάρχει μία στοά που είχε διανοιχτεί για έργο οδοποιίας σε αυτή την στοά λίγο μετά τα 85 μέτρα υπάρχει και ένα μισοκατεστραμμένο σπήλαιο από την διάνοιξη που είχε γίνει το 1977.






ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ





ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
Από την ρεματιά της Ντούκας βρεθήκαμε στην ρεματιά Πιρναρή όπου εκεί συναντήσαμε την έτερη στοά που είχε διανοιχτεί το 1977 και όπου θα συναντιόταν με την στοά που είχε διανοιχτεί και αυτή επίσης την ίδια χρονολογία στην ρεματιά της Ντούκας.

H στοά από την πλευρα της ρεματιάς Πιρναρή είναι 54 μέτρα και έχει ακριβώς την ίδια τεχνοτροπία διάνοιξης με την στοά στην Ντούκα.

Για να εισέλθουμε στην στοά συνεχίσαμε από εκεί που συναντήσαμε την είσοδο της στοάς στην Ντουκα και περπατώντας από το μονοπάτι βρεθήκαμε στην ρεματιά που βρίσκεται η έτερη στοά.
»
Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014
Βραχογραφίες ηλικίας 40.000 ετών ανακαλύφθηκαν σε σπήλαια στην Ινδονησία, οι οποίες μπορεί να είναι οι αρχαιότερες που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα. 

 Σε κάθε περίπτωση, η ανακάλυψη αναγκάζει τους επιστήμονες να ξαναγράψουν το αρχικό κεφάλαιο στην ιστορία της τέχνης, καθώς αποδεικνύεται ότι, πέρα από τα σπήλαια της Γαλλίας και της Ισπανίας με τις διάσημες βραχογραφίες, μια αντίστοιχη καλλιτεχνική δραστηριότητα αναπτυσσόταν παράλληλα και στην άλλη πλευρά του πλανήτη, κάτι άγνωστο έως τώρα.

 Οι ινδονησιακές βραχογραφίες, οι οποίες απεικονίζουν ζώα και ανθρώπινες παλάμες (που θυμίζουν την τεχνική του «στένσιλ»), έχουν ζωγραφιστεί στο εσωτερικό επτά ασβεστολιθικών σπηλαίων του μεγάλου νησιού Σουλαβέζι. Για τη δημιουργία των περισσότερων βραχογραφιών χρησιμοποιήθηκε μια χρωστική ουσία, που λέγεται ερυθρά ώχρα.

 Έως τώρα πιστευόταν ότι η Δυτική Ευρώπη αποτελεί το λίκνο της τέχνης, πριν περίπου 35.000 έως 40.000 χρόνια. Το γεγονός ότι οι προϊστορικοί κάτοικοι της Ινδονησίας, την ίδια περίπου εποχή, έκαναν παραπλήσια πράγματα, δείχνει, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ότι η τέχνη των σπηλαίων πιθανώς αναπτύχθηκε ανεξάρτητα σε όλο τον κόσμο, από την Ευρώπη έως τη νοτιοανατολική Ασία.
»