visaltis.net

ΤΑ ΒΡΑΧΟΑΝΑΓΛΥΦΑ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ:

-
-
Βίντεο του hronologio στο Dailymotion

ΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΣΤΟ E-MAIL ΣΑΣ:

Αναγνώστες:

-----------------------

ΒΙΣΑΛΤΙΑΣ ΤΟΠΟΣ

ΨΗΦΙΑΚΟ ΑΡΧΕΙΟ

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ GATAROS.NET

ΜΙΚΡΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

EΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

ΟLYMPIA.GR

ΑΣΤΙΚΗ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ

YΠΟΣΤΗΡΙΞΗ:

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014
Ο Ιπποκράτης Δάκογλου είναι ένας από τους... γνωστότερους-άγνωστους επιστήμονες του σύγχρονου Ελληνισμού. Μπορεί να μην τον ξέρει το πανελλήνιο αλλά ήδη τον ευγνωμονούν τουλάχιστον 20.000 άνθρωποι που έχουν πάρει από εκείνον μουσικό CD με την «αρμονία των ουρανίων σφαιρών», στο οποίο ακούγεται ο ήχος των μαθηματικών μηνυμάτων του Πυθαγόρα! 

Αυτό το παράδοξο μουσικομαθηματικό έργο που έφερε σε πέρας ο κ. Δάκογλου με τη βοήθεια του ιδρύματος του συνθέτη Ιάννη Ξενάκη άλλαξε τη ζωή πολλών συνανθρώπων μας προς το καλύτερο, βοηθώντας τους να ξεπεράσουν από αϋπνίες μέχρι κατάθλιψη και άλλα, σημαντικά προβλήματα!

Ο κ. Δάκογλου είναι ένας αεικίνητος άνθρωπος, που έχει συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής ανάμεσά μας, μελετώντας τον Πυθαγόρα και λύνοντας σύνθετα (και για πολλούς άλυτα) μαθηματικά προβλήματα, με την ευκολία και την άνεση ενός μικρού παιδιού που λύνει τα κορδόνια των παπουτσιών του. Ανήκει σ' αυτή την ειδική κατηγορία των Ελλήνων που έζησαν στην Κωνσταντινούπολη και βίωσαν το μεγαλείο της Βασιλεύουσας, αποθηκεύοντας για πάντα στον «σκληρό δίσκο» με τις αναμνήσεις τους την αυτοκρατορική αύρα ενός αλησμόνητου πολιτισμικού οικοδομήματος. Σπούδασε με στερήσεις, δυσκολίες και πείσμα. Η τύχη τον ευνόησε όποτε ακριβώς χρειάστηκε τη βοήθειά της. Εργάστηκε σκληρά. Καθ' όλη τη διάρκεια του ενήλικου βίου του συγκέντρωνε βιβλία, αναφορές και κείμενα για τον Πυθαγόρα – ένα πρόσωπο της αρχαιότητας που ετάχθη από την Ιστορία να κινείται ανάμεσα στη σφαίρα του μύθου και της πραγματικότητας.
»
Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014
Φωτο: Ο ναζιστής υπουργός Προπαγάνδας Τζόζεφ Γκαίμπελς (κέντρο)
σε επίσκεψη έκθεσης κατασχεμένων έργων «εκφυλισμένης τέχνης», 
σε φωτογραφία από τα γερμανικά αρχεία.
Σκελετοί στα Υπόγεια Καγκελαρίας
Το Ενοχο Μυστικό Κατακράτησης  Θησαυρού Ναζιστικής Λεηλασίας
΄Εργα τέχνης Μουσείων και συλλογών

     Τού Μιχαήλ Στυλιανού

Η κυβέρνηση της κυρίας Μέρκελ απέκρυπτε επί δύο χρόνια την ύπαρξη στην κατοχή της, μετά από ανακάλυψη και κατάσχεση, λεηλατημένου από τούς Ναζί θησαυρού από 1.400 πίνακες συνολικής αξίας ενός δισεκατομμυρίου τριακοσίων ογδόντα χιλιάδων δολλαρίων.

H υπόνοια ότι απέβλεπε στην ίδιοποίηση (από το γερμανικό κράτος) της ναζιστικής λείας του β’ Παγκοσμίου πολέμου στηρίζεται σε τέσσερεις αποχρώσες ενδείξεις:

1.- Η κατάσχεση των 1.400 πινάκων, τον Μάρτιο του 2012 στο Μόναχο, σε διαμέρισμα εμπόρου έργων τέχνης, μετά διετή παρακολούθησή του, έγινε με την πρόφαση φορολογικού αδικήματος!
2.- Η κυβέρνηση της κ.Μέρκελ αναγκάσθηκε να ομολογήσει την ύπαρξη αυτού του καλλιτεχνικού θησαυρού στα χέρια του γερμανικού κράτους μόνο κατόπιν διαρροής της πληροφορίας στο γερμανικό περιοδικό Φόκους, πέρισυ τον Νοέμβριο.
3.- Ο έμπορος έργων τέχνης, κάτοχος του θησαυρού, Κορνέλιους Γκούρλιτ, σε μήνυση κατά του γερμανικού δημοσίου υποστηρίζει ότι οι γερμανικές αρχές ενήργησαν παρανόμως, χρησιμοποιώντας την ψευδή κατηγορία της φοροδιαφυγής για την κατάσχεση της καλλιτεχνικής συλλογής του. Και ότι τον διαβεβαίωσαν ότι θα την επέστρεφαν χωρίς καθυστέρηση. Επιχειρηματολογεί ότι δεν κατηγορείται με έγκλημα και ότι το αδίκημα της κατοχής αντικειμένων λεηλατημένων από τους Ναζί έχει παραγραφεί από το 1975.
4.- Λεηλατημένοι από τους Ναζί πίνακες ανακαλύφθηκαν εκτεθειμένοι και στη Μπούντεσταγκ, στο γερμανικό κοινοβούλιο, από ιστορικό της τέχνης, όπως αποκάλυψε η εφημερίδα Μπίλτ στις 30 Ιανουαρίου. Εκπρόσωπος του κοινοβουλίου εδήλωσε τότε ότι πρόκειται για δύο «ύποπτες περιπτώσεις» και πρόσθεσε ότι η έρευνα του ιστορικού στη συλλαγή της Βουλής άρχισε το 2012 και είναι άγνωστο πότε θα τελειώσει…
»

Από την εκπομπή "Όσα Μύθια τόση Αλήθεια" με την Ευγενία Κουκουρα.Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης.

H αιώνια αναζήτηση του ανθρώπου για την ψυχή του.Πόσο ζει,είναι αθάνατη,πεθαίνει μαζί του;

Πως μπορεί ο άνθρωπος να ταξιδέψει μακριά από το πεπερασμένο σώμα του,το οποίο δεν έχει δυνατότητες να πετάξει όσο το μυαλό του,που μπορεί να πάει και μερικά μυστήρια,μερικές μυστηριακές τελετές στον αρχαίο κόσμο που έχουν σχέση με την Ελλάδα και την Αίγυπτο.

Η αιώνια προσπάθεια του ανθρώπου από τα αρχαία ακόμη χρόνια να δώσει απαντήσεις και εξηγήσεις στο φαινόμενο του θανάτου και την αθανασία της ψυχής.


»
Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

"... είναι ο χορός των Ποντίων... είναι η αφήγηση της ιστορίας του ποντιακού ελληνισμού με τη γλώσσα του σώματος... ο Χάροντας το βάζει στα πόδια όση ώρα χορεύουν... ο γέρον πα ζωντάνευε.... θεωρώ τον χορό την αυριανή ταυτότητα της ράτσας μου...."

Πώς δημιουργήθηκαν όλα αυτά τα στοιχεία που απεικονίζονται στο χορό Σέρρα; Ποια είναι η καταγωγή του χορού και από πού πήρε το όνομά του; Είναι «πυρρίχιος» - πολεμικός χορός; ποιοί τον χόρευαν, πότε και γιατί;

Ο φακός της εκπομπής ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΡΩΜΕΝΑ περιηγήθηκε στις αμιγώς περιοχές κατοικίας Ποντίων στην πόλη της Κοζάνης και στα χωριά Αλωνάκια, Άγιος Δημήτριος, Πρωτοχώρι, Σκήτη, Τετράλοφος, Κοιλάδα κ.α. και κατέγραψε αυθεντικές χορογραφικές απεικονίσεις του χορού «Σέρρα» μαζί με αυθεντικές αφηγήσεις για την πρωταγωνιστική σχέση που κατέχει ο συγκεκριμένος χορός στη ζωή τους.

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΡΩΜΕΝΑ, 27-01-2013, ΕΤ3

»
Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Να μια ιστορία που ακόμα και ο πιο ευφάνταστος σεναριογράφος δεν θα έγραφε ποτέ. Συνέβη στην Κολωνία στα μέσα της δεκαετίας του '60. Ενας φοιτητής στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών, ο Ζόζεφ Γκενς, κατέβηκε στο υπόγειο του σπιτιού του κρατώντας μια αξίνα. Οι γονείς του, του είχαν ζητήσει να ερευνήσει αν τα θεμέλια του διπλανού σπιτιού θα άντεχαν ένα νέο κτήριο αφού το προϋπάρχον είχε καταστραφεί στους βομβαρδισμούς στη διάρκεια του πολέμου.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα έπρεπε να γίνει εκσκαφή και αυτοψία από ειδικούς, αλλά τα χρήματα δεν περίσσευαν κι έτσι η οικογένεια αποφάσισε να εμπιστευθεί την κρίση του νεοσσού της, ο οποίος με το που άρχισε να σκάβει έπεσε πάνω στο πρώτο εμπόδιο: ένα πηγάδι. Σε μια στιγμή απροσεξίας ο κασμάς ξέφυγε από τα χέρια του και κατέληξε στο πηγάδι. Οπου αίφνης στ' αυτιά του Ζόζεφ μπήκαν ψύλλοι: ποτέ κανείς στην οικογένεια δεν του είχε αναφέρει την ύπαρξη αυτού του πηγαδιού. Ξανάπιασε έτσι το σκάψιμο μαζί με τον αδελφό του, Χανς, προκειμένου πριν απ' όλα να καταλάβει αν όντως ο βυθός του ήταν μόλις τρία μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Αποδείχθηκε πως όχι.
Συγκλονιστική περιπέτεια
Στους αδελφούς Γκενς προστέθηκαν στη συνέχεια πέντε ακόμα φίλοι, οι τρεις αδελφοί Χέρμαν, ο Γκούντερ Γκόλντενμπεργκ και ο Μπέρνχαρντ Στράσερ, κι όλοι μαζί πήραν μέρος στη συγκλονιστική περιπέτεια της ανακάλυψης ενός από τα πλέον σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα βόρεια των Αλπεων. Με το που άρχισαν να σκάβουν οι αποκαλύψεις ακολουθούσαν η μία την άλλη: κομμάτια από αγγεία, οστά, κιονόκρανα, καταφανώς όλα από την εποχή που η περιοχή αποτελούσε ρωμαϊκή κτήση. Δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβουν πως εκείνο το πηγάδι τούς είχε ανοίξει το δρόμο για ένα σύμπαν που είχε θαφτεί πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Είχε φτάσει Δεκαπενταύγουστος όταν βρέθηκαν μπροστά σε μια πέτρα, την οποία αδυνατούσαν να μετακινήσουν. Εμειναν άναυδοι και συνέχισαν να σκάβουν επί δύο ώρες γύρω της, δίχως ν' ανταλλάσσουν κουβέντα, με την αδρεναλίνη τους να έχει ανέβει στα ύψη. Βρήκαν έναν κορμό, τα χέρια, έναν αυλό, εν ολίγοις ένα άγαλμα του Πάνα. Δεν το γνώριζαν ακόμα, αλλά είχαν ανακαλύψει το μαυσωλείο του Λούκιου Πουμπλίκιου, ενός λεγεωνάριου που είχε πεθάνει στη διάρκεια του πρώτου αιώνα μ.Χ.
Πριν συνεχίσουν την ανασκαφή οι επτά φίλοι απευθύνθηκαν στο τμήμα ρωμαϊκών αρχαιοτήτων του μουσείου της πόλης. Ο διευθυντής του, Οτο Ντόπελφελντ, έσπευσε στο υπόγειο και μένοντας άναυδος μπόρεσε μόνο να ψιθυρίσει «απίστευτο». Η ανασκαφή συνεχίστηκε για λίγο ακόμα με ενθουσιασμένους όλους τους συμμετέχοντες, είτε ήταν φοιτητές στο τμήμα των πολιτικών μηχανικών, είτε επαγγελματίες αρχαιολόγοι. Μέχρι που οι τελευταίοι αποφάσισαν πως έπρεπε να σταματήσουν, αφού έβαζαν σε κίνδυνο τη στατικότητα της από πάνω οικείας και τη ζωή των επτά φίλων.
»
Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Άγνωστος υπόγειος Πειραιάς: αρχαίοι θάλαμοι και διαδρομές του νερού, υπόγειες σήραγγες και πηγάδια που για χρόνια αγνοείται η ύπαρξή τους από τους περαστικούς, βρίσκονται ακριβώς κάτω από τους πολυσύχναστους δρόμους, τις πλατείες, και τα θεμέλια των κτιρίων του κεντρικού Πειραιά. Ένα κοινό μεταλλικό καπάκι στο πεζοδρόμιο, μπορεί να αποτελεί την πρόσβαση για μια αρχαία δεξαμενή, από την οποία κάποια σήραγγα μπορεί να οδηγεί σε άλλη, και από κει σε άλλη, και ούτω καθεξής…

Στα υπόγεια του Πειραιά έχουμε αναφερθεί και άλλες φορές στο παρελθόν, έχοντας επισκεφτεί πολλά από αυτά, περιγράφοντας σε τι αφορούν οι υπόγειες στοές που βρίσκονται διάσπαρτες κάτω από τους δρόμους, τα κτίρια και τις πλατείες, σε διάφορες θέσεις στην πόλης. Μπορεί αυτό να ηχεί όπως πολλές παλιές προσπάθειες μυθοποίησης του δημοφιλούς θέματος παρουσίας στοών κάτω από την πόλη, αλλά στον χώρο αυτό συνηθίζουμε να μιλάμε μέσα από εικόνες, χάρτες και ιστορικά τεκμηριωμένες πηγές, παρουσιάζοντας μόνο ότι υπάρχει και ακριβώς όπως υπάρχει. Πολλές εκπλήξεις ακόμη παραμένουν κρυμμένες ακριβώς κάτω από μέρη πολυσύχναστα, και πολυπερπατημένα, κάτω από το κέντρο της πόλης. Αναφέρομαι στο κέντρο του Πειραιά, και τις ανασκαφές του μετρό απέναντι από το Δημοτικό Θέατρο, με αφορμή δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών σε εφημερίδες και αντίστοιχους διαδικτυακούς τόπους (Καθημερινή, Το Ποντίκι, κ.ά.). 


Έχοντας άμεση και συνεχή επαφή με τα υπόγεια ευρήματα, μελετώντας τα σε συνεργασία με αρχαιολόγους, καθηγητές του Πολυτεχνείου και άλλους ειδικούς επιστήμονες-ερευνητές, προσπαθούμε να συμβάλλουμε στην εξαιρετικά μεγαλόπνοη προσπάθεια της ΚΣΤ΄ ΕΠΚΑ να αποτυπώσει και να αναδείξει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, θαυμάσια υπόγεια υδρευτικά έργα (δεξαμενές, σήραγγες και πηγάδια) αρχαίων μηχανικών που δεν θα διατηρηθούν, παραχωρώντας τη θέση τους στο σήμερα. Στο σταθμό του μετρό που θα κατασκευαστεί, θα υπάρχει μια πλούσια θεματική έκθεση αφιερωμένη στην ύδρευση της αρχαίας πόλης, που θα περιλαμβάνει πληροφοριακό υλικό, βίντεο, φωτογραφίες, και  προπλάσματα δεξαμενών σε φυσικό μέγεθος. 
Οδός Ηρώων Πολυτεχνείου
Ο αρχαίος Πειραιάς χαράχθηκε και οικοδομήθηκε με βάση το περίφημο Ιπποδάμειο ρυμοτομικό σύστημα, το οποίο περιλάμβανε δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης.

»

Όπως εξηγεί ο Χαιρωνεύς Πλούταρχος, στο έργο του «Περί Σωκράτους Δαιμόνιου» και στο «Περί εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης», το σώμα, η ψυχή και ο Νους αποτελούν τρία πράγματα εντελώς διακριτά μεταξύ τους.
 Υπάρχουν δύο θάνατοι. Ο πρώτος αποτελεί χωρισμό του σώματος από τα άλλα δύο, δηλ. απο την ψυχή και τον νου, και συμβαίνει στην και εντός της γης. Ο δεύτερος θάνατος είναι χωρισμός του νου από την ψυχή και συμβαίνει στην σελήνη. Η ψυχή μετά τον πρώτο θάνατο στην γη ακολουθεί μία πορεία μέχρι τον λειμώνα, στο τρίστρατο, στο χωρικό διάστημα από την Γη έως την Σελήνη. Για 12 ημέρες.

Η άφιξή της στην Σελήνη της φέρνει χαρά και έκσταση παρόμοια με εκείνη που νιώθουν όσοι μυούνται στα μυστήρια. Έτσι η σελήνη είναι πλήρεις από τι υπάρξεις που κατόρθωσαν να ανέβουν μέχρις εκεί. Αυτές οι υπάρξεις είναι πλέον δαίμονες κατά θέση. Στέλνονται στην Γη για να εποπτεύσουν μαντεία, να τιμωρήσουν σφάλματα ή να προστατεύσουν τους ανθρώπους. Μία ημέρα ο έρωτάς τους για τον ήλιο θα τις οδηγήσει σε μία περαιτέρω απελευθέρωση : ο νους εγκαταλείπει την ψυχή, ενώ η τελευταία παραμένει στην σελήνη ωσότου αφομοιωθεί τελείως από αυτήν, όπως το σώμα από τη γη.[1]

Υπάρχει βέβαια και η αντίστροφη διαδικασία, λέγει ο Πλούταρχος : ο ήλιος σπέρνει νόες στην σελήνη και εκείνη διαμορφώνει από αυτούς ψυχές. Όταν αυτές πέσουν στη Γη, αποκτούν σώματα. Η σελήνη λοιπόν είναι το μόνος μέρος του κόσμου μας που λαμβάνει όσο και δίνει.

Επομένως, αποτελεί το μεσαίο στάδιο στην διαδικασία της οντογένεσης. Όπως στην πλατωνική «Πολιτεία», είναι οι Μοίρες που εποπτεύουν όλη την διαδικασία : Η Άτροπος στον ήλιο την θέτει σε κίνηση, η Κλωθώ που γυρίζει στη σελήνη ενώνει και συνδέει ενώ η Λάχεση δραστηριοποιείται όταν η ψυχή πλησιάζει στη γη.

Όπως λέγει και ο Πλούταρχος, στο «Περί εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης», οι περισσότεροι άνθρωποι, παρότι αποκαλούν με τα ορθά ονόματα της Δήμητρα και την Κόρη, τις σχετίζουν λανθασμένα και τις δύο με τον ίδιο τόπο. Η μία είναι στη γη και κυρία των επίγειων, η άλλη στην σελήνη και των επισελήνιων πραγμάτων, Κόρη και Φερσεφόνη/Περσεφόνη έχει ονομαστεί, το δεύτερο επειδή είναι φωσφόρος (φέρνει το φώς), ενώ Κόρη, επειδή και το ματιού το μέρος, μέσα στο οποίο αντιλάμπει (αντικατοπτρίζεται) το είδωλο του βλέποντος (αυτού που το κοιτάζει), όπως ακριβώς το φέγγος του ήλιου είναι ορατό στη σελήνη, κόρη ονομάζεται. Στα όσα πάλι λέγονται για την περιπλάνηση και την αναζήτηση στην περίπτωσή τους ενυπάρχει και κάποια δόση αλήθειας, διότι ποθούν η μία την άλλη, χωριστά καθώς βρίσκονται, και πολλές φορές αγκαλιάζονται στη σκιά.
»
Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014
ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΚΑΒΕΙΡΟΙ
Οι Κάβειροι ήταν θεότητες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας προερχόμενοι πιθανόν από πελασγική θρησκεία. Λέγονταν επίσης και «Μεγάλοι θεοί». Οι θεοί αυτοί ήταν τέσσερις ή κατ΄ άλλους τρεις και ταυτίσθηκαν άλλοτε με τον Δία, την Αθηνά, την Δήμητρα και άλλοτε με τον Ήφαιστο ως «Αξιόκερσος», την Δήμητρα ως «Αξίερος» την Περσεφόνη ως «Αξιόκερσα» και τον Ερμή ως «Καδμίλος» ή «Κασμίλος».Άλλοτε παρουσιάζονταν ως γιοι και κόρες του Δία, άλλοτε του Ηφαίστου εκ της Καβείρας κλπ. Κύριο χαρακτηριστικό όμως των Θεοτήτων αυτών ήταν ότι λατρεύονταν δια μυστηρίων, δηλαδή κατόπιν μύησης, στις οποίες δεν έλειπε ποτέ η Δήμητρα και ότι δεν τους προσφωνούσαν με τα ονόματά τους αλλά απλώς ως θεούς (μεγάλους, δυνατούς και ισχυρούς).. 
Σχετικά με τους Κάβειρους, ο Μνασέας αναφέρει ότι ήταν τέσσερεις ο Αξιόκερσος, ο Κάσμιλος, η Αξίερος και η Αξιόκερσα. Οι δύο πρώτοι είναι αρσενικοί και αντιστοιχούν στον Άδη ή Πλούτωνα και στον Ερμή ενώ οι άλλοι δύο είναι θηλυκοί και αντιστοιχούν στην Δήμητρα και την Περσεφόνη:
« ΜΥΟΥΝΤΑΙ ΔΕ ΕΝ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗι ΤΟΙΣ ΚΑΒΕΙΡΟΙΣ, ΩΝ ΜΝΑΣΕΑΣ ΦΗΣΙ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ. ΤΕΣΣΑΡΕΣ Δ’ΕΙΣΙ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ, ΑΞΙΕΡΟΣ, ΑΞΙΟΚΕΡΣΑ, ΑΞΙΕΡΟΣ ΜΕΝ ΕΣΤΙ Η ΔΗΜΗΤΗΡ, ΑΞΙΟΚΕΡΣΑ ΔΕ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ, ΑΞΙΟΚΕΡΣΟΣ ΔΕ Ο ΑΔΗΣ, Ο ΔΕ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ, ΚΑΣΜΙΛΟΣ Ο ΕΡΜΗΣ ΕΣΤΙΝ, ΩΣ ΙΣΤΟΡΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΟΔΩΡΟΣ »
Εστία της λατρείας αυτών ήταν κυρίως η Σαμοθράκη, νησιά του βορείου Αιγαίου (Ίμβρος, Λήμνος και Θάσος) και οι Θρακικές και Μακεδονικές ακτές. Αργότερα ιερά των Καβείρων βρίσκονται και στη κυρίως Ελλάδα όπως στη Βοιωτία παρότι από τους Έλληνες ποιητές πρώτος τους αναφέρει ο Πίνδαρος που «μυημένοι» στα μυστήριά τους φέρονται οι περισσότεροι ήρωες του Τρωικού Πολέμου αλλά και αργότερα στους ιστορικούς χρόνους οι Βασιλικές οικογένειες της Μακεδονίας. . Σύμφωνα με την παράδοση πατέρας τους ήταν ο Ήφαιστος και μητέρα τους η Κάβειρα. Εκτός από θεότητες της φωτιάς θεωρούνταν και υπόγειοι δαίμονες, επειδή ενεργούσαν απο τα βάθη της γής ως “Μεσίτες” θεοί.. Έχω διαβάσει πάντως κάποιες απόψεις που υποστηρίζουν ότι οι Κάβειροι ήταν παλαιότεροι των Ολυμπίων Θεών.
»
Κυριακή, 6 Απριλίου 2014
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ,ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΟΔΟΥΛΑ ΜΜΕ

ΟΤΑΝ ΟΙ ΟΡΔΕΣ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΣΥΝΘΛΙΒΟΝΤΑΝ ΣΤΙΣ “ΑΣΠΙΔΕΣ” ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΩΝ
ΜΕ ΖΗΤΩΚΡΑΥΓΕΣ ΥΠΟΔΕΧΟΝΤΟ ΟΙ ΗΡΩΙΚΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΔΕΙΛΩΝ ΥΠΑΝΘΡΩΠΩΝ!
ΑΧΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΡΩΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΥΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ!
ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ!
Θελουν τους Ελληνες υπόδουλους των Σημιτηδων και των…γερμανοπληκτων εθνοκαπηλων…
Πολύ γνωστή από τους δύο παγκοσμίους πολέμους είναι η οχυρή στενωπός του Ρούπελ, που σχηματίζεται μεταξύ του όρους Αγκίστρου και των ανατολικών προσβάσεων της Κερκίνης (Μπέλες), (μέσα από τη στενωπό αυτή ρέει ο ποταμός Στρυμώνας και κοντά στη βόρεια έξοδο της βρίσκεται η ελληνοβουλγαρική μεθόριος). Λόγω της στρατηγικής της σημασίας μετά τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο κατασκευάσθηκε στη θέση αυτή ανασχετικό σύστημα οχυρών, από το οποία ισχυρότερο ήταν αυτό του Ρούπελ, που βρίσκεται προς τη βόρεια έξοδο της στενωπού.
Β’ Παγκόσμιος πόλεμος
6 Απριλίου 1941
H γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στις 05.15 της 6ης Απριλίου. Για τον κανονισμό των βολών πυροβολικού είχε μεταφερθεί στα βόρεια του Στρυμόνα ένα δέσμιο στη γη αερόστατο, η παρουσία του ήταν προκλητική καθώς η ελληνικές δυνάμεις στερούσαν από αεροπορική κάλυψη. Ελάχιστα λεπτά αργότερα άρχισαν οι επιθέσεις από αεροσκάφη στούκας, στόχος τους εκτός από το οχυρό ήταν και το Κέντρο Αντίστασης Καπίνας.
Η γερμανική επίθεση στα ανατολικά του Ρούπελ
Στα ανατολικά του αριστερού υποτομέα του Συγκροτήματος Σιδηροκάστρου έδρασαν τα τάγματα ΙΙ/125 & ΙΙΙ/125, όπου σύμφωνα με το σχέδιο της επίθεσης έπρεπε πρώτα να καταλάβουν το ύψωμα 350 στο διάκενο των οχυρών Ρούπελ-Καρατάς. Για να μην καταληφθεί το ύψωμα πολέμησαν, η διμοιρία του φυλακίου Κούλας, και του 3ου λόχου προκάλυψης. Το ΙΙ/125 τάγμα πλησίασε, στις 06.40, το ύψωμα 350 και το κατέλαβε με αιφνιδιαστική επίθεση, ακολουθούμενο από το ΙΙΙ/125.
Επίθεση του ΙΙΙ/125 γερμανικού τάγματος
Εκμεταλλευόμενοι τις πτυχώσεις του εδάφους, οι Γερμανοί έφθασαν σε απόσταση 200 μ. από τα έργα του οχυρού Ρούπελ. Οι υπερασπιστές του οχυρού μαζί με την βοήθεια του Καρατάς και του πυροβολικού κατάφεραν να αποκρούσουν και της τρεις επιθέσεις του τάγματος.
Διείσδυση του ΙΙ/125 γερμανικού τάγματος στα νώτα του Ρούπελ
Οι Γερμανοί του ΙΙ/125 τάγματος υποβλήθηκαν σε παρόμοιες δοκιμασίες, αλλά ήταν ο μόνος πραγματικός κίνδυνος για τις ελληνικές δυνάμεις καθ’όλοι την διάρκεια του αγώνα. Από τους 100 άντρες πέρασαν οι 60 με μια ομάδα βαρέων πολυβόλων και μια ομάδα διαβιβαστών. Οι υπόλοιποι λόχοι του τάγματος γνώρισαν την καταστροφή. Ο 5ος λόχος σχεδόν διαλύθηκε. Ο 8ος κατάφερε να περάσει το βράδυ της 6-7/4 και ενώθηκε με τα υπόλοιπα τμήματα το μεσημέρι της 7/4 με πολύ μεγάλες απώλειες.
»
Σάββατο, 5 Απριλίου 2014
Η 40 στίχων επιγραφή της ονομαζόμενης «Στήλης της Καταιγίδας», 
στην οποία διαπίστωσαν ότι γίνεται λόγος για βροχή, 
σκοτάδι και θύελλα χωρίς διακοπή,
 φαίνεται πως συνδέεται με το ηφαίστειο της Θήρας

Τις συνθήκες που επικράτησαν μετά την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας φέρεται να περιγράφει ένα από τα αρχαιότερα δελτία καιρού που βρίσκεται χαραγμένο σε αιγυπτιακή στήλη από ασβεστόλιθο ηλικίας 3.500 ετών. 

Αυτό υποστηρίζουν επιστήμονες από το Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών του Σικάγου που μελέτησαν τη «Στήλη της καταιγίδας», ύψους 1,8 μ., και ερμήνευσαν εκ νέου τη 40 στίχων επιγραφή της, όπου διαπίστωσαν ότι γίνεται λόγος για βροχή, σκοτάδι και θύελλα χωρίς διακοπή.

Η νέα αυτή μελέτη, όμως, έχει και ιστορικές προεκτάσεις και αν ισχύουν όσα υποστηρίζει, εξηγούνται πολλά κεφάλαια της Ιστορίας, καθώς χρονολογείται στα χρόνια της βασιλείας του φαραώ Αμωση Α', του πρώτου φαραώ, της 18ης Δυναστείας. Η βασιλεία του σηματοδότησε την αρχή του Νέου Βασιλείου, την εποχή που η Αίγυπτος έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή της.

Αν η στήλη - η οποία ανακαλύφθηκε στον ναό του Καρνάκ στις Θήβες μεταξύ των ετών 1947 και 1951 από γάλλους αρχαιολόγους - όντως περιγράφει τις καιρικές συνθήκες που επικράτησαν μετά την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας, τότε και η σωστή χρονολόγηση της στήλης και της βασιλείας του Αμωση, που μέχρι τώρα χρονολογούνταν στο 1.550 π.Χ., θα πρέπει να μετακινηθεί κατά 30 με 50 χρόνια νωρίτερα.

«Είναι πολύ σημαντικό για όσους ασχολούνται με τους πολιτισμούς της Ανατολικής Μεσογείου και για όσους βασίζουν τις χρονολογήσεις τους στη διαδοχή των φαραώ. Η νέα αυτή πληροφορία θα φέρει αλλαγές», λένε οι ερευνητές Ναντίν Μόλερ και Ρόμπερτ Ράιτνερ που παρουσιάζουν τα αποτελέσματα της μελέτης τους στην εαρινή έκδοση της Επιθεώρησης Σπουδών Εγγύς Ανατολής.
»
Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Για τους Έλληνες ο τόπος γέννησης καθόριζε σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις του ατόμου με τους θεούς. Οι άποικοι αφήνοντας την πατρίδα τους έπαιρναν μαζί τους ιερή φωτιά από την εστία της μητρόπολής τους καθώς και τις λατρείες των θεών της. Ωστόσο, τα παιδιά τους θα έπρεπε να ανατραφούν στη νέα γη από τις θεϊκές δυνάμεις που κατοικούσαν εκεί.  
Όπως και οι νύμφες, οι ποτάμιες θεότητες ήταν στενά συνδεδεμένες με τη γονιμότητα του ανθρώπου, τη φροντίδα των παιδιών και την αγάπη για τον τόπο, στον οποίο μεγάλωνε κανείς.  Τα μωρά συχνά έπαιρναν ονόματα που υπενθύμιζαν αυτά των τοπικών ποταμών: Ασωπόδωρος, Ισμηνόδωρος κ.ο.κ. Στον πέμπτο αιώνα, στην Αθήνα, ένας άνδρας με το όνομα Κηφισόδοτος συνίδρυσε ιερό του ποταμού Κηφισού και άλλων θεών, συμπεριλαμβανομένων του Ερμή και των νυμφών. 

Ο άλλος ιδρυτής, η Ξενοκράτια, έκανε προσφορές για την ευημερία του γιου της. Ίδρυσε θυσιαστήριο για έναν αριθμό θεοτήτων σχετικών με τα παιδιά, ανάμεσά στους οποίους ήταν ο Κηφισός και ο Αχελώος, η τριάδα Απόλλωνας, Αρτέμη και Λητώ, η Ειλείθυια και οι τοπικές νύμφες. Μπορούμε να θυμηθούμε τις προσευχές του Πηλέα στον ποταμό Σπερχειό για την ασφάλεια του γιου του Αχιλλέα (Ψ 140-151). Η προσφορά μιας τούφας μαλλιών στο ποτάμι της περιοχής ήταν ένα διαδεδομένο έθιμο. ΣτιςΧοηφόρους του Αισχύλου (6) ο Ορέστης αποκαλεί αυτή την προσφορά στον ποταμό Ίναχο ως θρεπτήριον, μια ανταμοιβή στο ποτάμι για την ανατροφή του. 

Στο μύθο τα ποτάμια εμφανίζονται συχνά ως πρόγονοι και αρχέγονες φιγούρες, οι πρώτοι βασιλείς μιας περιοχής. Παραδείγματα ήταν ο Πηνειός στη Θεσσαλία, ο Ίναχος στο Άργος, ο Ασωπός στον Φλειούντα και ο Σκάμανδρος στην Τρωάδα. Αυτός ο τρόπος σκέψης για τους ποταμούς εξήχθη στις ελληνικές αποικίες, όπου υπήρχε μια επιτακτική ανάγκη για τη δημιουργία αξιώσεων επί του εδάφους και των σημαντικών πηγών νερού, πρώτη προτεραιότητα στην επιλογή της τοποθεσίας ενός νέου οικισμού. Σε όλο τον ελληνικό κόσμο, αλλά κυρίως στη Σικελία, οι ποτάμιες θεότητες χρησίμευσαν ως σύμβολα σε νομίσματα κατά τον πέμπτο και τέταρτο αιώνα π.Χ.
»
Βραχογραφία: Απεικόνιση σκηνής κυνηγίου, περ. 20.000 π.Χ

Το συμπέρασμα με το οποίο συμφωνούν σχεδόν όλοι, είναι πως η τέχνη ήταν μέσο και όχι σκοπός. Η διαφωνία που υπάρχει εστιάζεται στο ζήτημα της αρχής: αν η τέχνη είναι μέσο, τότε ποιας αιτίας είναι δημιούργημα και κατά συνέπεια ποιο σκοπό υπηρετεί; Οι ιδέες που υπάρχουν, συνοψίζονται γενικά σε δυο βασικές απόψεις.

Κάποιοι θεωρούν πως η τέχνη έχει μαγική προέλευση και χαρακτήρα, ενώ άλλοι πως πρόκειται για μια από τις μορφές της κοινωνικής συνείδησης [1] που μπορεί να ερμηνευθεί με όρους υλιστικούς. Για τους πρώτους, σκοπός της τέχνης ήταν η επαφή με την υπερβατική δύναμη και η επίτευξη της επιβίωσης, ενώ για τους δεύτερους ο φωτισμός των κοινωνικών σχέσεων και της διαφώτισης του ανθρώπου. Δεν είναι απαραίτητο η διαφορά να είναι αποκλειστικά άσπρο ή μαύρο. Ίσως, να μπορέσουμε να διακρίνουμε την αιτία που δημιούργησε την τέχνη, αν κατανοήσουμε το σκοπό της, αφού ανάμεσα στο σκοπό και στην αιτία υπάρχει μια σχέση ετεροπροσδιορισμού. 

Η αιτιοκρατική λογική θέτει το ζήτημα ως εξής: δεν είναι πιθανόν, ότι πριν την εμφάνιση μιας αιτίας-ανάγκης, όπως αυτή που δημιούργησε η αυτοσυνειδησία, που ήταν ακόμη άγνωστη, θα είχε εφευρεθεί το μέσο που θα κάλυπτε αυτή την ανάγκη. Αντίθετα, κάθε αιτία που προκαλεί την εκδήλωση μιας ανάγκης, προηγείται πάντοτε του μέσου της εκπλήρωσής της. Όπως η δίψα προηγείται της ανάγκης για νερό, το κρύο της ανάγκης για θερμότητα, ο φόβος της ανάγκης για προστασία, η ασθένεια της ανάγκης για ίαση, ο θαυμασμός της ανάγκης για έκφραση,  έτσι και η ανάγκη της έκφρασης προηγήθηκε της δημιουργίας της τέχνης και όχι το αντίθετο.

Ακόμη, επειδή κάθε ανάγκη προϋποθέτει συγκεκριμένη βούληση και την πράξη που θα πραγματοποιήσει το σκοπό της, συμπεραίνουμε πως και η τέχνη ήταν το μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού και δεν ήταν η ίδια σκοπός του εαυτού της. Επειδή ισχύει για την τέχνη ό,τι και για τα εργαλεία, που είναι απίθανο να χρησιμοποιήθηκαν ή να κατασκευάστηκαν, πριν υπάρξει η ανάγκη για αυτό. Επιπλέον, πριν ακόμη από τη συνειδητή κατασκευή του πρώτου εργαλείου, θα πρέπει οπωσδήποτε, να σχηματίστηκε στο νου του ανθρώπου η ιδέα του με νοητή μορφή. Κυρίως όμως υπήρχε ο σκοπός της χρήσης του και η βούληση να εκπληρωθεί η αιτία για την οποία κατασκευάστηκε, δηλαδή η ανάγκη της κάθε περίστασης.
»
Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014
Το Λούβρο ανακοίνωσε πως δεν έχει καμία επαφή με την Χαμάς.


.Ο Απόλλωνας βρέθηκε το καλοκαίρι από ψαρά στη θάλασσα της Γάζας. Η είδηση άργησε να πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Ενάμιση περίπου μήνα πριν, όταν κυκλοφόρησαν οι πρώτες φωτογραφίες του τυλιγμένου σε μια κουβέρτα υπέροχου αρχαίου ευρήματος η είδηση προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον   

Σήμερα το μέλλον του παραμένει αβέβαιο μια και μετά από τόσο καιρό κανείς δεν έχει καταφέρει να το δει και ο αρχαιολογικός θησαυρός εξακολουθεί να παραμένει ένα μυστήριο. Η τύχη του αγνοείται και η Χαμάς, η οποία υποτίθεται πως το έχει στην κατοχή της και έχει αναλάβει την διατήρησή του, δεν έχει δώσει κανένα στοιχείο για την κατάστασή του.   

Την περασμένη εβδομάδα το Λούβρο απάντησε στις φήμες ότι παρέλαβε το άγαλμα και προχωρεί σε διαδικασίες αποκατάστασης, προκειμένου να το εκθέσει. Η εκπρόσωπος του Λούβρου υποστήριξε πως ουδέποτε είχαν κάποια επαφή με τους αξιωματούχους της Χαμάς και πως δεν έχει υπάρξει προσέγγισή από καμία πλευρά. Η δήλωση αυτή έρχεται να διαψεύσει τους ισχυρισμούς του διευθυντή της υπηρεσίας αρχαιοτήτων της Γάζας, Ahmed al-Borsh. Ο Borsh είχε από την πρώτη στιγμή καθησυχάσει την αρχαιολογική κοινότητα και τους δημοσιογράφους πως το άγαλμα θα συντηρηθεί και θα παραμείνει προστατευμένο. Είχε παράλληλα αφήσει να εννοηθεί πως γίνονται επαφές με διεθνείς αρχαιολογικούς φορείς για συνεργασία, συμπεριλαμβανομένου και του Μουσείου του Λούβρου.   

Η πρόσφατη απάντηση του Λούβρου τονίζει πως αν το Μουσείο ήθελε να συνεργαστεί με την Χαμάς και να δανειστεί το άγαλμα θα το είχε κάνει με αίτημα μέσω του Γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών και όχι απευθείας, ξεκαθαρίζοντας πως δεν έχουν κανένα νεότερο για την τύχη του. 

www.lifo.gr
»
Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014


Το 2005 με άδειες της Αρχαιολογίας και την στάση Πόντιου Πιλάτου που κράτησε η Νομαρχία αλλά και η Δημαρχία Χίου, καταστράφηκε με μπουλντόζες το ανέπαφο αρχαίο νεκροταφείο του 3ου π. Χ. αιώνα στο Ριζάρη. Μια ιστορία που δείχνει τον τρόπο με τον οποίον διαχειριστήκαμε τα χρόνια τα τελευταία το νησί μας. Ούτε τους νεκρούς μας δεν σεβαστήκαμε.
Η αίσθηση, όταν για πρώτη φορά επισκέφτηκα τον χώρο ήταν μοναδική… Κάτω από την Γη, σε βάθος τεσσάρων και πλέον μέτρων κάτω από το έδαφος – για να μην τους βρουν οι ξένοι που λέει και ο ποιητής -160 τάφοι του 3ου αιώνα προ Χριστού βρίσκονταν θαμμένοι. Αρχές Αύγουστου θυμάμαι μια μέρα γλυκιά με διάχυτη την ζέστη του απογεύματος… Οι ακτίνες του Ήλιου στο γέρμα σχεδόν αγκάλιαζαν τις τεράστιες αρχαίες ταφικές πέτρες… Είχα την αίσθηση πως ο χώρος είχε κυριευτεί από τις ψυχές όλων αυτών των προγόνων… Έτσι σαν αγέρι, σαν θρόισμα σαν απαλό χάδι. Και ήτανε τάφοι πολλοί, Από ενήλικες μέχρι παιδιά…
Η καταστροφή του νεκροταφείου 2 μήνες μετά που συντελέστηκε μπροστά στα μάτια μου από τις μπουλντόζες ήταν μια εμπειρία που όλα αυτά τα χρόνια με καταδιώκει… Και από την άλλη ήταν η μέρα που ειλικρινά λυπήθηκα για την γενιά μου.
Και τότε έγραψα: Όχι. Δεν μπήκαμε σαν μύστες… Μπήκαμε σαν άρπαγες. Κι ανοίξαμε «κιβωτούς» 2300 χρόνων αρπάζοντα τιμαλφή και κτερίσματα. Και ξεθάψαμε επιμελημένες ταφές τόσο ατημέλητα… Κι διαγουμίσαμε το χθες σκορπώντας την τέφρα και τις επιτάφιες πλάκες 160 τάφων μέσα σε «λίγες ώρες» . Και σβήσαμε τα ίχνη των προγόνων μας…

του Αντώνη Τσατσαρώνη
www.aplotaria.gr
»